Hayatımın en zor, en acılı 3 günü

(Kimi konuşarak, kimi yalnız kalarak, kimi düşünerek, kimileri de başka şeyler yaparak rahatlar. Ben sıkıntılı anlarımda yazarak rahatlıyorum. Bu yazının da amacı bu. Okursanız aklınızın bir köşesinde bulunsun)

Kanser bize hep uzaktı.

Kutuplarda can veren foklar, okyanusta sızan petrol, Adana-Pozantı karayolunun 16. kilometresindeki trafik kazası, Japonya’daki deprem gibi.

Ne beter bir illet olduğunu, ne canlar yaktığını, ne ocaklar söndürdüğünü bilirdik de bilmezdik. Acısını hisseder ama tam olarak nedir, ne değildir kestiremezdik.

Meğer yaşayarak öğrenmemiz gerekiyormuş.

Babam sağlığına dikkat edenlerdendi. (Teknik olarak kayınpederim oluyor ama ona hep baba dedim. Öz babam kadar sevdim. O da beni kendi çocukları kadar sevdi. O babam, ben de oğluydum)

Kilometrelerce yürür, içki-sigara içmez, spor yapar, az ve sağlıklı yerdi. Hiçbir stresi, sıkıntısı, borcu, harcı, derdi yoktu. Göbeği bile olmamıştı hiç ama gözle görülür şekilde kilo vermeye başlamıştı. Az yemesine bağladığımız bu durum zamanla kalıcı hale geldi. Canımızı sıkmaya başladı.

Bir gün aniden gözleri görmez oldu! Gözüne pıhtı yerleşmiş. Sebebiysi kansızlık. Doktorlar bu yaşta bu tip kansızlığı hayra yormadı. Tahlil üstüne tahlil derken acı haber geldi: pankreas kanseri! Hem de en kötü türünün en son evresi.

Son evre dediğime de bakmayın; dünyanın en hızlı seyreden kanser türlerinden biri. Yani en fazla birkaç aylık dönemden bahsediyoruz. Teşhis ve tahlil döneminde günler bazında erimeye başladı. Tam o esnada geçirdiğim motor kazasını bu yüzden ailemden kimseye söyleyemedim. Acil serviste tek başıma rontgenden MR’a giderken ailem hastanede babamın yanında koşturuyordu.

Doktorlar hep kibarca yapacak bir şeyin olmadığını söylüyor, uğraşıp hastayı iyice yormamamızı istiyordu. Mantık da böyle söylüyordu ama babanız ölürken mantık yürütmek kolay olmuyor. Allah kimseyi o duruma düşürmesin.

Eşim birkaç hafta içinde bulabildiği bütün doktorlara, uzmanlara danıştı. İlk doktor 6 ay ömür biçmişti, diğerleri birkaç ay. Birkaç ay insana uzun geliyor böyle bir durumda. Koskoca birkaç ay! Pek çok şeye yeter…

Babam hastanede yatmak istemiyordu. Saygı gösterdik. Sadece sürekli düşen kan değerleri için bir-iki defa hastaneye kan nakline götürdük. Aynı dönemde yemek yemeyi reddetmeye başlamıştı. Teşhisten üç hafta sonra yataktan kalkamaz haldeydi. İlerleyen günlerde su içmeyi de reddetmeye başlayınca serum bağlattık.

O ara sol tarafına felç geldi.

Geçen hafta, 13 Eylül sabahı ziyaretine gittim.

Babam zayıflamanın da ötesine geçmiş, belinin üstünde kelimenin tam anlamıyla ‘bir deri, bir kemik’ kalmıştı. Belinin altı; yani ayakları ise ödemden davul gibi şişmişti. Hep yatıyor, konuşamıyordu. Zorla nefes alıyor, ısrarla bir şeyi sorunca basit tepkiler veriyordu. Hepimizin tek merakı acı çekip çekmediğiydi. 3 kere sorduğumuzda ‘hayır’ der gibi başını salladı. Sevindik. Gülümseyemedik ama ÇOK sevindik.

Hep işaret ediyor, elinin tutulmasını istiyordu. Bir süre de ben tuttum. Elleri BUZ gibiydi. İçimden bile söylemeye dilim varmadı ama sahiden bir ölü eli gibiydi (insan tenindeki o ölüm soğukluğunu bilen bilir).

Bir şeyler söylemeye çalıştım, bana bakar gibi oldu. O an rahmetli anneannemde gözlediğim bir şeyle karşı karşıya geldim: gözünün feri gitmişti. Buna şahit olmanızı istemem. Gözlerde görmeye alışkın olduğunuz o parlaklığın yerini bulanık, soluk bir şey alır. Işıltıdan eser kalmaz, bakışlar bir şey ifade etmez.

Babam kafasını çevirip baktı ama beni gördü mü, elini tutan, onunla konuşanın ben olduğumu anladı mı bilemiyorum. Onu çok sevdiğimizi, elimizden geleni yaptığımızı, bizim için çok değerli olduğunu söyledim. Dua ettim. Elini öptüm. Hiçbir tepki vermedi.

Hep ağzından nefes aldığı için dudakları kurumuş, yara olmuştu. Ağzının içinde de yaraları seçebiliyordum. Nemlendirici kremler bile fayda etmiyordu.

Eve gelen doktorumuz yapılması gereken her şeyin zaten yapıldığını, yanında olup destek, moral vermekten başka yapacak bir şey kalmadığını söyledi. En fazla 4 hafta yaşayabileceğini ekledi. Sırada bilinç kapanması ve ölüm öncesi kanser ağrıları başlayacaktı. Ağrıların çaresi vardı; acı çekmeyecekti ama diğer hiçbir şeyin yoktu.

Kanser pankreastan karaciğere sıçramış, vücudun birçok yerine yayılmıştı çoktan.

Daha onlarca sene yaşaması beklenen koca babamız gözümüzün önünde eriyip gidiyordu. Ve hiçbir şey yapamıyordunuz. Para, dua, şans; hiçbir  şey fayda etmiyordu…

Planlar, küçük molalar

16 Eylül Cuma günü sabah fizik tedavi seansım o kadar acılı geçti ki ağlamamak için kendimi zor tuttum. Kafamı dağıtmak için kendimi biraz şımartmak istedim. Ağrılar içinde önce İstiklal Caddesi’ndeki Garanti SALT’taki iki galeriyi, sonra Tepebaşı’ndaki Sahaf Festivali‘ni gezdim. Ardından dakikalarca boş taksi bulamayınca elimdeki kitapların da koluma yüklediği ekstra acıyla Şişhane’den metroya bineyim dedim. Yolumun üstündeki İKSV dükkanına biraz göz attım, ufak tefek bir şeyler aldım. Tam o esnada uzun zamandır görüşemediğim bir arkadaşım aradı. Tünel’deymiş. Haydi dedik buluşalım; birkaç adım ötedeki restoranda oturduk. Güzel bir sipariş verdik.

Nispeten hafiflemiş acımı unutmak üzereydim. Güzel bir gün geçirmiştim. Gece de ağrıdan uyuyamamış, epey uykusuzdum. Biraz sonra evde mışıl mışıl uyuyacaktım. Ama motor kazam sayesinde aldığım en büyük dersi unutmuştum: hayatta en saçma şey plan yapmaktı.

Siparişler masaya geldikten birkaç dakika sonra eşim aradı. Babamızın damar yolunda problem vardı ve ne yapabileceğimizi soruyordu. Birkaç dakika sonra tekrar aradığında fenalaştığını ve yanına gideceğini söyledi. Yemeği yarıda bırakıp taksi bulmak için sokağa fırladım. Taksiye bindiğimde tekrar telefonum çaldı. Eşimin çığlıklarından söylediği anlaşılmıyordu ama ne olduğunu anlamıştım.

Babam o dakika son nefesini vermişti…

Berbat bir Nişantaşı trafiğinden çıkardığımız aracımızla bitmeyecek gibi gelen bir yolun ardından eve ulaştık. Babam hayatının son günlerini geçirdiği yatağının hemen yanında, halının üstünde, beyaz bir çarşafın altında yatıyordu. Sağlık ekiplerinin çabaları işe yaramamış.

Çenesi bağlı yüzünü açtılar. O kadar huzurlu görünüyordu ki üzülemedim. ‘Huzur içinde yatsın’ dedikleri oydu işte. Bir insanın yaşayabileceği en büyük dönüşümü geçirdiği iki ayın ardından artık eski günlerindeki kadar huzurluydu.

Acının prosedüre karıştığı anlar

Defin için Mezarlıklar Müdürlüğü’nü aradık. Belediye’den bir doktor geldi, bedenini tetkik etti, yeşil bir kağıda ölüm raporunu yazdı verdi. O kağıtla o güne dek yolunu bile bilmediğim Karacaahmet Mezarığı’ndaki ofise gittim. Nakil aracıyla eve döndüm. Bir çarşafı keserek yaptığımız kuşaklarla babamı bağladık. Komşuların yardımıyla merdivenlerden indirip önce tabuta, ardından araca yerleştirdik (boş tabutun bile ne ağır olduğunu yarı sakat kolla kaldırmaya çalışınca anladım). Gasilhane içindeki morgda bir ‘göze’ yatırdık.

Eskişehir’e gömülmek istemiş. Nakil için yine Belediye’nin bir aracını ayarladım. Bir de refakatçi. Gece yola çıktılar. Oradaki akrabalar da gasilhane, imam ve mezar işlerini ayarladı.

17 Eylül Cumartesi günü birkaç saatlik uykuyla direksiyon başına geçtim. Öğle namazının ardından babamı Eskişehir Asri Mezarlığı’na defnettik.

Birkaç saat sonra yine otomobille İstanbul yolundaydım. Gece televizyon programım vardı ve ben ekran başındaki insanlara 2 mutlu saat geçirtmekle yükümlüydüm. Benim için gerçekten çok zor bir program oldu. Sürekli babamın mezarı gözümün önüne geliyordu. Sağ kolum ister istemez yardım ettiğim tabut taşıma ve benzeri işlerden dolayı yayın boyunca dayanılmaz ağrılar içindeydi.

Programın ardından her zaman olduğu gibi ekiple toplantımızı yaptık, eksik, gediklerin üstünden geçtik, hataları not ettik ve biraz kafa dağıtmak için Karaköy’de bir kahveye oturduk. Sabahın ilk saatlerine doğru ilerliyorduk. Telefonum çaldı ve hala Eskişehir’de olan eşimden ikinci şokun haberini aldım.

Babamızın üzüntüsüne dayanamayan dayımız da kalp krizinden vefat etmişti!

Hemen eve döndüm. Bir duş aldım, üstümü değiştirdim ve bir taksiyle ucu ucuna yetiştiğim sabah 7 treniyle yine Eskişehir’e yola çıktım.

Durum felaketti. Babamın vefatıyla yıkılan büyükanneye kimse dayıyı söyleyemiyordu. Kimileri anlatılmasının gerektiğini, kimilerinin sonra paylaşmanın daha uygun olacağını öne sürüyordu. Babamın üzüntüsünü unutmuş, daha topluca bir dua bile edemeden dayımızın acısına düşmüştük. Bir yandan da büyükannemiz anlamasın diye üzülemiyorduk. Gelenlere, arayanlara da bu durumu tek tek tembihliyorduk.

Bir vefatın ardından yaşayabileceğiniz en garip durum anlayacağınız.

Pazartesi kılınan cenaze namazının ardından dayımızı da babamızın hemen bitişiğindeki mezara gömdük. İki gün önce başında dua ettiği mezarın yanına…

Büyükanneye alıştıra alıştıra söylemeye çalıştık. Daha yoğun bakım der demez çenesi titredi, tansiyonu 20’ye fırladı ve acil servise kaldırdık. Vazgeçtik.

Salı sabahı annem söyleyiverdi.

Bu 3 gün içinde yorulmadığım kadar yoruldum, üzülmediğim kadar üzüldüm. Yazacak o kadar çok şeyim var ki, onlarca sayfa böyle devam edebilirim. Bazı konulara ayrıca, başka yazılarda değineceğim zaten.

Ama bu yazının özeti şu olsun:

  • Hayat kestirilebilir bir şey değil. Onun için hiçbir şeyi ertelememeye çalışın.
  • Plan yapmayın. Planların tutması mucizevi bir şey. Tutanlar da aklınızı çelmesin sakın. Zira bir planın bozulması için milyonlarca sebep / ihtimal var. Hayatınızı mucizelere bağlamayın. Olduğu gibi yaşayın. Her şeye hazırlıklı olmaya çalışın.
  • Kanser, ama özellikle pankreas kanseri; ve özellikle bazı pankreas kanseri türleri sapasağlam görünen birini birkaç hafta içinde eritip bitirebiliyor. Bunu kabullenmeye çalışın. Her şeye hazırlıklı olun. Hastanızın kalan ömrünün günlerle kısıtlı olduğunu sakın unutmayın.
  • Ölüm kimi zaman, kimi hastalarda yaşama tercih edilir hale gelebiliyor. Yaşamasını istediğiniz insanların yerine kendinizi koymayı deneyin. O haldeyken sizin dileğiniz ne olurdu düşünün. Özellikle kurtuluş, geri dönüş şansı yoksa…
  • Hepimiz bir gün öleceğiz ama ‘sıralı ölüm‘ denilen şey önemli. Sıra bozulunca tahammül etmek zorlaşıyor.
  • Bir vefatın ardından yapılabilecek en iyi şey onun için dua etmek ve geride kalanlar olarak elimizdekilerle yaşamanın kıymetini bilmek, şükretmek.

Hepsi birilerinin canı, hepsi biriciği. Dağ, taş, on binlerce acıya evsahipliği yapıyor.

Allah hepsine rahmet etsin. Nur içinde yatsınlar.

(O günlerde yanımda olan, yardım eden, hal hatır soran, mesaj yollayan, arayan, başsağlığı dileyen; bu yazıya yorum yazan, destek olan herkese peşinen teşekkürler. Hepsine tek tek dönmek mümkün olmuyor. Cenazesi olan kişilere de bu toleransı göstermenizi tavsiye ederim. Umursamamazlık değil, yorgunluk, bitkinlik, yılgınlık…)

2 sene sonra bir ekleme: Pankreas kanserindeki en büyük sorun yüzde 85 oranında geç teşhis edilmesi. Aşağıda bununla ilgili bir TED sunumu var. İzlemenizi tavsiye ederim.

, , , ,

249 Responses to Hayatımın en zor, en acılı 3 günü

  1. Taylan Nice 21/09/2011 at 10:01 #

    Başın sağolsun.Allah sabır versin….

  2. orçun 21/09/2011 at 10:02 #

    başın sağolsun…. 2 kelime sadece, ama elim yazmadan edemedi. hissettim resmen.

  3. Mehmet Salih Getiren 21/09/2011 at 10:04 #

    İşte bu yüzden Allah sevdiklerini erken yanına alır derler. Belki de sevdiklerinin ölüm acısını çekmesinler diye. Başınız sağolsun…

  4. Sui Mode 21/09/2011 at 10:04 #

    Aynı acıları bizde 5 yıl öncesinde yaşadık. Sözlerin yazıların gerçekten kifayetsiz kaldığı anlamını yitirdiği anlar bunlar. Tüm ailenizin başı sağolsun ,mekanları cennet olsun.

  5. ubeyd f. belviranlı 21/09/2011 at 10:04 #

    Başınız sağolsun. Ben de aynı duyguları rahmetli dedemin hastalığında yaşamıştım.İnsan sevdiğini o şekilde görünce gerçekten üzülüyor ve belki öldüğüne çektiği sıkıntılardan kurtulduğu için de sevinebiliyor. Tekrar başınız sağolsun.

  6. Enver 21/09/2011 at 10:06 #

    Başınız sağolsun…

  7. Ferhat Ulucak 21/09/2011 at 10:06 #

    Başın sağolsun Serdar abi, nur içinde yatsınlar…

  8. sertan 21/09/2011 at 10:07 #

    Acılarınızı tüm içtenliğimle paylaşıyor, sabır diliyorum. Aslında yaşadığımız her bir gün, çok büyük bir şans ve çok değerli bir hazine.

    • Rabiya Karabulut 13/07/2013 at 13:10 #

      Yazınızı göz yaşlarıyla okudum allah rahmet eylesin .Şu günllerde bizde bu acıları yaşıyoruz.Ablamın eşi akciger kanseri ve son evresi heran her şey olabilir.BEN ANNEMİDE bu illet hastalıktan 47 yaşında kaybettim allah nurlar içinde yatırsın.Sözün,gücün,yüregin bittigi an allah sıralı zamanlı ölümler versin başka diyecek bir şey bulamıyorum herkese saglık diliyorum.

  9. Hidayet ATEŞLİ 21/09/2011 at 10:07 #

    Allah rahmet eylesin.

  10. Mete Türkdönmez 21/09/2011 at 10:07 #

    Hayatta en çok korktuğum şey şu yaşımda ailemden herhangi bir kimseyi kaybetmektir. Hiçbir kayıba benzemezmiş çünkü..
    Babaannem anlatır annesinin ölümünü, “ölenle ölünmüyor” diyor ama “bir daha da gülünmüyor..” diye ekliyor..

    Başınız sağolsun.

  11. ahmet ertaş 21/09/2011 at 10:08 #

    pazar günüydü anneciğimin 40 mevliti. karaciğer kanserine yenik düşmüştü.
    acınızı anlıyorum ve içtenlikle sabırlar diliyorum. Allah rahmet etsin.

  12. Işıl Yılmaz 21/09/2011 at 10:09 #

    Başınız sağolsun. Acınızı paylaşıyorum. Allah size ve sevdiklerinize sabır versin.

  13. Onur Şendere 21/09/2011 at 10:09 #

    Açıkcası okurken zorlandım, gözlerim doldu. Seni tahmin edemiyorum bile…

    Allah sabır versin, başını sağ olsun…

    Mekânları cennet olsun…

  14. murat yılmaz 21/09/2011 at 10:12 #

    Çok geçmiş olsun ve başın sağ olsun paşam. Allah sabır versin, tüm aile fertlerine.

  15. sirocco 21/09/2011 at 10:13 #

    Başınız sağolsun, insanın başına gelmeden bazı şeylerin farkına varması çok zor oluyor.Televizyonda haber olan kazaları izlerken, önemsemeyip kanal bile değiştirirken, bir gün telefonda canımdan bile çok sevdiğim iki arkadaşımın kaza geçirip, hayatını kaybettiği haberini almıştım, sonrasında hayat hiç bir zaman eskisi gibi olmadı.Sevdiklerinizle hayatınızı dolu dolu geçirin, isteklerinizi ve planlarızı ertelemeyin, sonrasında her “keşke ” deyişiniz büyük acı veriyor.

  16. bettyblue 21/09/2011 at 10:13 #

    Off.naptın sabah sabah? Gözlerimde yaşlar..Allah sabır verdin, dayanma gücü versin…Zor, çok zor…ölüm acısını ancak tadan bilir…

  17. Ugur 21/09/2011 at 10:14 #

    Amirim, basiniz sagolsun.

  18. merve 21/09/2011 at 10:14 #

    amirim başınız sağolsun..

  19. Beyza 21/09/2011 at 10:14 #

    Öncelikle Allah rahmet eylesin… Geride kalanlara da sabırlar diliyorum.
    Ölümün o soğuk sesini en derinimde hissettiğimde 17 yaşımdaydım. Babamın, kanepedeki cansız bedenine kadar bile gitmeye güç bulamamış, oda kapısında kala kalmıştım… Ani bir kalp krizi sonucu, sapa sağlam dünyam devrilmişti.
    Yazınızı okurken gözyaşlarımı tutamadım. Dün aksam izlediğim A little bit of heaven filminin üzerine 2. bir yaşam dersi gibi oldu. Bir yerlerde okumuştum geçenlerde “hayat biz planlar yaparken yaşananlardır” diye. Sizin de dediğiniz gibi plansız yaşamlara… Sağlıcakla hoş ve mutlu kalın…

  20. zerrin 21/09/2011 at 10:16 #

    Neynep’in babası.. O yazıyı okuduğumdan beri benim için en önemli yanınız bu oldu. Kazadan sonrada yazmıştım bilmem ulaştı mı ? Sonra bir iki gün önce aceleyle bir twit attım acıyı anlamamıştım sayfanıza girdiğimde ancak anlayabildim özür diledim ..Şimdi yine Neynep’in babasına seslenmek istiyorum Acılarınızı paylaşıyorum evet çok üstüste ve zorlayıcı dışardan hissedilebilecek kadar hissettim Yaşadığınız gerçekleri aktarmanız okuyanlara çok şey düşündürecektir bu da önemli..Lütfen Neynep ve aileniz için kendinize dikkat edin en azından hangi aracı sürüyorsanız uykunuza .. Hayat her an geri alınacak bir armağan gerisi boş ….

  21. Nihat İpekçi 21/09/2011 at 10:17 #

    Allah rahmet eylesin. Nur içinde yatsın

  22. Salih 21/09/2011 at 10:17 #

    Tekrar başınız sağolsun, Allah rahmet etsin. Geride kalanlara sabırlar..

  23. Mustafa Rıdvan Özdemir 21/09/2011 at 10:17 #

    Programı izlerken de bahsetmiştiniz ama bu kadar dramatik bir hikaye çıkacağını doğrusu tahmin etmiyordum. Yukarıda belirttiğiniz gibi insan bilgi olarak farkında oluyor ama başına gelmeden idrak edemiyor. Aynı hissi 17 Ağustos depreminde yaşadığım için yazının o bölümü çok tanıdık geldi, harfi harfine aynı şeyleri düşünmüştüm.

    Allah kalanlara sağlık, sıhhat ve sabırlar versin. Bir gün hepimiz öleceğiz ama dediğiniz gibi Allah hayırlı ve sıralı ölümler nasibetsin. Son bir rica; lütfen motorunuzu satın çünkü sosyal medyasenın S’siyle bile alakası olmayan annem ve babam (67 ve 57 yaşındalar) sizi izlemeyi çok seviyor. Sağlıcakla kalın.

  24. Volkan Çelik 21/09/2011 at 10:17 #

    Başınız sağlsun.

    Yazının notlarında, “fiziki” ve “ruhsal” acılar içerisinde de ayakta durabilmenin ne kadar önemli olduğunu görebilmek mümkün.

    Babanız huzur içerisinde yatsın.

  25. Can 21/09/2011 at 10:18 #

    basiniz sagolsun, sabirlar diliyorum

  26. Ertan Hekimler 21/09/2011 at 10:19 #

    Çok üzüldüm abicim. Allah sabır versin. Başınız sağolsun.

  27. Sernur Yassıkaya 21/09/2011 at 10:19 #

    Öncelikle tekrar başınız sağolsun…Rabbim babanızın ve dayınıza Allah’tan rahmet diliyorum. Mekanları Cennet olsun inşallah. Geride kalan aile yakınları da sabır ve baş sağlığı dilerim. satırlarınızda derin ve büyük acınız derinden hissediliyor. Dünyanın geçiciliği, hayatın faniliğine dair önemli değinmelerde bulunmuşsunuz. Her an’ın değerli olduğunu aslında aldığımız her nefes bize hatırlatıyor. Her ölüm sizinden vurguladığınız gibi erken. Ve herkesin biricikleri mevcut. O nedenle sevgiye, muhabbete hem vurgu yapmalı hem de sahip çıkmalıyız. Tekrar acınızı paylaşıyor, selam ve sevgilerimi sunuyorum.

  28. Cemal Sevindik 21/09/2011 at 10:19 #

    Ne denir bilemiyorum, başınız sağ olsun. Kelimelerin bitti nokta, kelimelerle ancak bu kadar güzel anlatılırdı. Gereksiz nedenlerle sıkıntı yaşadığım her an okuyacağım.

  29. Hayat Erkeği 21/09/2011 at 10:21 #

    Allah yerlerini, bu dünyadayken olmasını istedikleri gibi bir yer etsin.

  30. Başak Taşpınar Değim 21/09/2011 at 10:23 #

    Sevgili Serdar,

    Yazınızı okurken gözlerim doldu… Biz de geçen hafta amcamın kanser nedeniyle çok kısıtlı zamanı kaldığını öğrendik. Ölüm kaçınılmaz bir son elbet, ama insanın yüreciği acıyor her biten hikaye sonunda. Herhalde gülümseyerek hatırlanacak mutlu bir yaşam geçirmeye gayret etmeli, sıralı ve huzurlu ölüm dilenmeli, arkada kalanlara da sabır denmeli…

    Başınız sağolsun.

  31. çiğdem 21/09/2011 at 10:25 #

    Allah mekanlarını cennet eylesin.. babamı kanserden kaybettim ve gerçekten yaşanmadan bilinmiyor o meretin acısı..
    rabbim kimselere yaşatmasın..

  32. Delfina 21/09/2011 at 10:25 #

    Tüylerim diken diken oldu,çok üzüldüm.İki kere başınız sağolsun Serdar Bey,Allah geride kalanlara ömür versin inşallah.

  33. fatih 21/09/2011 at 10:30 #

    Abi başın sağolsun. Allah rahmet eylesin…

  34. ısmaıl guner 21/09/2011 at 10:30 #

    serdar bey sanal alemden ne kadar olur bu uzuntu olayları bılemem ama cok uzuldum ve tekrardan bas saglıgı hem babanıza hem de dayınız ıcın allah butun aılenıze sabır versın ve sızede

  35. Ekin Buyuker 21/09/2011 at 10:32 #

    Diyecek söz bulamadım.. Başınız sağolsun, huzur içinde uyusunlar.. Allah geride kalanlara sağlık ve dayanma gücü versin abi..

  36. Emir Yusuf Emirmahmudoglu 21/09/2011 at 10:33 #

    Hocam basiniz sagolsun.
    Yazdiklarinizi birakin yasamayi hayal bile edemiyorum su an. Cok zor gunler yasamissiniz hakkaten de. Umuyorum onumuzdeki gunler size, acilari unutturmak mumkun degil elbet ama hafifletecek seyler yasatir diyeyim.
    Saglicakla kalin.

  37. Alper BALCI 21/09/2011 at 10:35 #

    Başınız sağolsun.
    Anlattıklarınız neredeyse benim de yaşadıklarımla aynı.
    Kayınpederim pankreas kanserinden tam da anlattığınız gibi eriyerek öldü.
    Daha hastalığına teşhis konulmadan yapılan bir tahlilin neticesini o öldükten sonra alabildim. Tahlil kağıdına bakan doktor “hastanızın bir şeyi yok, dinlensin” demişti.
    Bazıları bu kadar da bilgisiz olabiliyor.
    Ben de kayınpederimi İstanbuldan Hopa’ya cenaze arabasıyla götürdüm. Şöförün her mola verdiği yerde onun sağken içmeyi çok sevdiği Türk Kahvesi içtim.
    Kahveyi içerken “keşke geçmişte bunu karşılıklı da yapabilseydik” diye düşündüm.
    Dediğiniz gibi planlar anlamsız, elden gelenin en iyisini yapmaya çalışmak yeterli.
    Kendinize iyi bakın.

  38. mustafa iren 21/09/2011 at 10:35 #

    Başınız sağ olsun. Allah rahmet eylesin.

  39. C 21/09/2011 at 10:39 #

    Serdar Bey merhaba..

    Bu illeti size benzer bir sekilde ama 2 yıldır annem yaşıyor. En sevdiklerinizin başına gelmedikçe anlamayacağınız duygular.

    Ama insanoglu bir anlamda cok sefil bir varlık. Herşeyin aslında ne kadar değersiz ve önemsiz oldugunu buz gibi karşısında görse de gündelik dertlere dalması an meselesi.. Belki de beynin bir tür savunma mekanizması demek lazım buna.

    Tüm bu illüzyon ve şarlatanlıklar başını yastığa koyana dek varlar. İnsan bu muhakemeyi en sağlıklı orada yapıyor. Ta ki sabah saat çalınca calendara bakana ve o gün ne giyeceğini düşününceye kadar…

    Tam da bugun kemoterapisi var annemin. 3. seri başladı son 2 yılda. Sonra da peruk bakmaya gidecek kendisine.

    Onun hayata bağlılığı hem bana çok iyi geliyor hem de içimi tanımlayamayacağım bir şekilde parçalıyor. Konu ister istemez “bunu haketmek için ne yaptı” noktasına düğümleniyor. Cevabını bilemeyeceğimiz en büyük soru.

    Ama hislerime ve düşüncelerime mantıklı bir açıklama bulmaktan vazgeçtikten sonra hayat biraz daha kolay kendi adıma.

    Hem size hem bu derdi çeken tüm hastalara ve yakınlarına sabır ve metanet diliyorum. Saat hepimiz için işliyor, tek mesele soylediğiniz gibi sıralı ve ağrısız bir son olması. Yoksa zamanlı ve rahat bir ölüm ben bilmiyorum..

  40. İlker OĞUZ 21/09/2011 at 10:42 #

    Serdar abi,

    başın sağolsun belli ki kayınpederin senin için olduğu kadar özünde de değerli bir insanmış.

    Allah rahmet eylesin. Sevdiklerimizle doya doya bir ömür geçirelim. Böyle vakitsiz olmasın.

    İlker OĞUZ

  41. Süleyman Sönmez 21/09/2011 at 10:44 #

    Allah rahmet eylesin Serdar Bey,

    Sürecinizi olanca acısıyla olduğu gibi yazmışsınız, okurken içim sızladı.

    Yaşam, gün geliyor, ölüm kapısına varıyor.

    İnancım, bana Canın ölümle Yaratıcısına döneceğini söylüyor. Ebedi huzura doğru yol aldığını söylüyor. Benzer bir süreci kayınvalidemin (Ben de Anne derdim ve çok severdim) yaşadım. Son nefesine kadar yanındaydım. Yaşamın gidişine şahit olmak çok ama çok zormuş. Ama Allah bir şekilde size sabır veriyor. Ayakta kalıyorsunuz eşinize, ailesine destek olmaya devam ediyorsunuz.

    Sağlıkla, yaşamla, ışıkla dolsun içiniz.

    Başınız sağ olsun.

  42. Varol AKSOY 21/09/2011 at 10:46 #

    Gözlerim dolarak okudum son zamanlarda başınızdan geçenleri.. Başınız sağolsun Serdar Bey, artık ölüm haberi duymayacağınız güzel bir yaşam diliyorum ailenize..

  43. Ferah A.Tiric 21/09/2011 at 10:52 #

    Oncelikle basiniz sagolsun… Programi kapatirken yaptiginiz konusma ister istemez benide merakta birakmisti icimden gecense bir hastalik olabilecegiydi fakat siz bu donemi atlatmis son gorevinizi yerine getirmissiniz.. Yaziyi okurken icim acidi ama hepimiz bir gun bir yakinimizi kaybetmeyecekmiyiz..allahtan size ve esinize sabir diliyorum. Dediginiz gibi allah herkese sirali olumler yasatsin. Babanizinda mekani cennet olsun. Sevgiler.

  44. Ertug Ayik 21/09/2011 at 10:54 #

    Sevgili Serdar,

    Senin ve ailenin başı sağ olsun. Sevdiklerini kaybetmek her zaman çok acıdır, ama eminim üst üste gelince etkisi çok daha yoğun oluyordur.

    Bu zor günler de insanın sevdiklerine bir kez daha sarılıp omuz almasıyla hafifliyor.

    Sevgiler,

    Ertuğ

  45. Gökhan KESMEN 21/09/2011 at 10:55 #

    Başınız sağolsun, huzur içinde yatsın.
    Fani dünya, herşey silik = (

  46. mürüvvet sevgier (merrybed) 21/09/2011 at 11:03 #

    Serdar bey başınız sağolsun Allah kalanlara sağlık, sabır ve sıralı ölüm versin. sizin sözlerinizin üzerine yazacak cümlemem ve becerim yok. tam 1 sene önce kızımın tip1 diyabet olduğunu öğrendim. yaşamın insana ne getireceğini kestiremiyoruz ama herşeye rağmen hayat devam ediyor hemde inadına inadına inadına…

  47. Fatih Hayrioğlu 21/09/2011 at 11:04 #

    Başınız sağolsun.

  48. kadir 21/09/2011 at 11:11 #

    Başınız sağ olsun abi. Allah siz yakınlarına sabır, rahmetine kavuşanlara da mağfiret ihsan eylesin.

  49. Uğur Özmen 21/09/2011 at 11:14 #

    Okuyunca 18 sene önceye gidiverdim. Babam aynı kansere yakalanmıştı. Dağ gibi adam 3 ay içinde eridi. Doktor 1 – 2 aylık ömrü var dedi.

    Daha 6 ay öncesinde bileğini bükemediğim adamı 2 elimle kavrayıp kabrine ben yerleştirdim.

    Dediğin gibi, “Hayat kestirilebilir bir şey değil. Onun için hiçbir şeyi ertelememeye çalışınHayat kestirilebilir bir şey değil. Onun için hiçbir şeyi ertelememeye çalışın”

  50. Ahmet Çalış 21/09/2011 at 11:18 #

    İnna Lillâhi Ve İnnâ İleyhi Raciûn.

    Başınız sağ olsun. Merhumların mekanları cennet, kabirleri pür nur olsun..Geride kalan ailelerine ve yakınlarına sabır diliyorum.

  51. Dji 21/09/2011 at 11:18 #

    When we go, then we go.
    Basiniz sag olsun

    Cihan

  52. Pamir Tokgöz 21/09/2011 at 11:25 #

    Başınız sağolsun, çok zor durumlarda kalınca anlıyor insan günlük şeylerin ne kadar boş olduğunu.

    “Not a shred of evidence exists in favor of the idea that life is serious”

  53. Ali 21/09/2011 at 11:36 #

    Başınız sağolsun demekten başka bişey gelmiyor aklıma.Sıralı ölüm önemli.Yazınızı paylaşacağım izninizle.

  54. nihal 21/09/2011 at 11:38 #

    yeni blog yazım anonsunuzu görünce heyecanlanmıştım her zamanki gibi ama kim bilebilirdi ki en acı günlerinizi paylaştığınızı bizimle, gerçekten çok üzüldüm başınız sağolsun, başta eşinize olmak üzere size ve tüm yakınlarınıza sabırlar diliyorum, mekanları cennet olsun..

  55. pınar 21/09/2011 at 11:46 #

    Mevlana’ya göre insan, dünyada gurbettedir. Ölünce asıl vatanına kavuşacaktır. Bu yüzden Mevlana, ölüm gününe şebiarus (kavuşma günü) demektedir.Ben gerçekten buna inanıyorum.Hayatta kaç mutlu günümüz oluyor kaç huzurlu gün..Artık biri öldüğünde içim parçalanmıyor. Sadece onu özleyeceğim için onunla vakit geçiremeyeceğim için üzülüyorum.

  56. Hamza Şamlıoğlu 21/09/2011 at 11:52 #

    Başınız sağolsun…

  57. özge 21/09/2011 at 11:52 #

    basınız saolsun…cok dokundu yazınız..bundan 7 yıl once bende babaannemı kaybettım hastanede kaldıgı son gece onunlaydım yaslı oldugundan yoğun bakımda almamıslardı normal bı odada kapalı bılıncle oksıjen tuplerıyle yatıyordu.sabah oldugunda hasta bakıcı geldı bana bakıp umıdı kesmemı ve oksıjen tpuyle sadece nefes aldıgını kısmı bı olu oldugunu soyledı ve oksıjen tupunu gozumun onunde kapattı 14 yasındaydım ve ben kalakaldım bana dedıgı sozler

  58. Mustafa Dizdar 21/09/2011 at 11:55 #

    Abi gerçekten gözyaşımı tutamadım. Öncelikle başınız sağolsun. Yazının ortasında dayınızın da vefat ettiğini okuduğumda gerçekten soğuk bir duş etkisi yaşadım. Kahpe kader dedikleri bu olsa gerek…
    Ne diyeyim, toprakları bol mekanları cennet olsun inşallah.

  59. kagan 21/09/2011 at 11:55 #

    “Lezzetleri kesip yok eden ölümü sıkça hatırlayınız..” Ölüm bu kadar burnumuzun dibindeyken onu ne kadar sık unutup yokmuş gibi hayatımıza devam ediyoruz. Halbuki her an yanıbaşımızda, başucumuzda.. Başınız sagolsun Serdar bey, duaya ve ölümün son değil başlangıç oldugu gerçeğine sığınmaktan başka yapacak çok fazla şey yok boyle durumlarda…

  60. umituymak 21/09/2011 at 11:57 #

    ne acıdır tarif edilmez derler, öyleymiş ama bu yazdıklarınızdan sonra herkesin yaşadığı benzermiş dedim, bende annemi kaybettim kanser teşhisi ile; okuyup ağladım, olay örgüsü isimler hariç aynı neredeyse allah sabır versin,

  61. Bünyamin VICIL 21/09/2011 at 12:10 #

    Daha bir saat önce Kayınpederimin babasının vefat haberini aldım. Neredeyse 3 aydır yoğun bakımlarda yaşıyordu. Daha düğünümüzü yapmadığım halde bayramda sırf kendisini ziyaret için Manisa’ya gittim. Hastanede yanında oturdum, elini tuttum, sohbet ettim. Aynen dediğiniz gibi bir deri bir kemik kalmıştı. Beni çok sevmişti, ben de Onu. Allah tüm ölülerimize rahmet kalanlarımızı sabır, sağlık, sıhhat, afiyet versin. AMİN

    • Sibel 29/03/2016 at 14:40 #

      Benim teyzem almanya da kemoterapi tedavisinde bu 3 ay akciger kanseri her ay iğne alıyor sesi heo gidiyor :(
      Bilmiyorum kaçıncı evre olduğu ne kadar yaşartir bu hastalık bilen varsa yazsın nolur :(

  62. Mutlu 21/09/2011 at 12:22 #

    Başınız sağolsun. Hatıralar yaşacayacaktır.

  63. Batın 21/09/2011 at 12:24 #

    Başınız saolsun
    Orhan Velinin bir sözü vardır sanırım bu durumları gayet net açıklıyor.
    “Ölüm Allah’ın emri, ayrılık olmasaydı.”

  64. Olcayto 21/09/2011 at 12:25 #

    Yıllar önce ananemi (evet anneanne değil, anane) kaybetmiştik. Amnesia ile başlayan uzun ve acılı bir süreçti. Aynı dönemde annem de rahim kanseri teşhisi konmuştu. Ananemi toprağa indirirken hayatın ne kadar saçma olduğunu anlamıştım. Daha doğrusu hayatın değil, insanın. Ne saçma şeylere üzüldüğümüzü, dertlendiğimizi, kızdığımızı…Yani; senin şu andaki hislerini aslında o kadar iyi anlıyorum ki. İşin en fenası ise, unutuyorsun. Yıllardır dediğim bir şey var; “Ananemi defnettikten sonra geçirdiğim 1 haftayı tüm hayatıma yayabilsem keşke” diye, ama olmuyor, olamıyor, unutuluyor, hayat hiç bizim istediğimiz gibi olmasa ve kontrol ettiğimizi sansak da devam ediyor…

    Allah sizlere uzun ömürler ve sabırlar versin. Bir kez daha senin nezdinde tüm ailenin başı sağolsun.

  65. Blogcu Anne 21/09/2011 at 12:25 #

    “Allah sıralı ölüm versin”

    Ölümden kaçış yok. Sıralısını dilemekten başka da yapacak bir şey yok.

    Geride kalanlara sabır ve metanet diliyorum.

  66. Ali Tokalak 21/09/2011 at 12:26 #

    Serdar abi başın sağolsun, bu yazıya ne yorum yapılır ki? Her an öleceğimizi ve sevdiklerimizin de öleceğini bildiğimiz halde hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyoruz.

  67. Harun 21/09/2011 at 12:28 #

    Gerçekten planlar falan bir yana , o meşhur türküde söylendiği gibi; ölüm varsa bu dünyada zulüm var.

  68. Kadir a 21/09/2011 at 12:41 #

    Amirim, Başınız sağolsun. ALLAH rahmet eylesin.

  69. Abdurrahman 21/09/2011 at 12:45 #

    Başınız sağolsun!

    Yazınız beni çok etkiledi, şu yönden söyleyebilirim ki ben önce eniştemi 1 sene sonrada teyzemi aynı hastalıktan(Siroz-karaciğer kanseri-) kaybettim, anlattığınız pankreas kanseri de buna çok yakın, halsizlik-iştah kaybı-zayıflama ve bunların sebebiyse dokularda su tutulamamasıymış. Karın boşluğunda su birikmesi hastalığın en kötü evresi, kısaca hasta ölümü acı çekerek bekliyor bu çok kötü bişey, Allah kimseyi böyle imtihan etmesin(Amin).

    Senna filmini izlemişsiniz, yarış esnasında hayatını kaybetti ki kendisi şöyle derdi:”Ölüm bana gelecekse direkt gelsin, hemen anında öleyim, sakat kalmak ya da yatarak ölümü falan beklemek istemiyorum!” bende aynı fikirdeyim, siz nedersiniz ?

  70. sadeceozgur 21/09/2011 at 12:49 #

    biz de geçen yıl aynı illetten (pankreas kanseri) halamı kaybettik. Allah rahmet eylesin. Sıralı ölüm temennisine katılıyorum. Allah size ve özellikle eşinize sabırlar versin.

  71. Mehmet 21/09/2011 at 12:53 #

    Mekanları cennet olsun. Başınız sağolsun.. Teşekkürler yazıya döktüğünüz için..

  72. ert 21/09/2011 at 12:54 #

    “Külli Nefsin Zaikatül mevt”. Mekanları cennet olsun.

  73. erdinç metin 21/09/2011 at 12:57 #

    tüm ailenizin başı sağolsun. ateş düştüğü yeri yakıyor. şimdi her dokunduğu şeyde onu görmek ne acıdır. ben hatırlamak için vesileye çevirerek hafifletiyorum.

  74. ridvan 21/09/2011 at 12:58 #

    Çok acı günler bunlar, gerçekten ailenize ve size sabır diliyorum…

  75. Engin 21/09/2011 at 13:00 #

    Başınız sağolsun, sabırlar diliyorum…

  76. Egemen Mede 21/09/2011 at 13:01 #

    Allah rahmet etsin, tüm sevenlerine de sabır ihsan eylesin inşallah.

  77. Zeliha Yula 21/09/2011 at 13:09 #

    Sizi çok iyi anlıyorum çünkü 5 yıl önce bende babamı akciğer kanserinden kaybetmiştim. Başınız sağolsun…

  78. arzu pinar 21/09/2011 at 13:18 #

    Başınız sağ olsun.

  79. Elife Karaaslan 21/09/2011 at 13:23 #

    Serdar Bey başınız sağolsun, Ahmet rahmet etsin..

  80. Elife Karaaslan 21/09/2011 at 13:27 #

    Serdar Bey başınız sağolsun, Allah rahmet etsin..

  81. Deniz Gözel 21/09/2011 at 13:30 #

    Başınız sağolsun Serdar Bey…

  82. kurtulus arasan 21/09/2011 at 14:15 #

    Allah Mekanlarını Cennet Etsin.Geride Kalanlarada Sabır Diliyorum…

  83. Serdar Yiğit 21/09/2011 at 14:22 #

    Allah rahmet eylesin.

  84. Arzum 21/09/2011 at 14:22 #

    Başınız sağolsun Serdar Bey , ben de çok sevdiğim ve çok genç yaşta olan 2 yakınımı aniden kaybettim , tahammülü zordur bilirim , yine de size ve ailenize metanet ve sağlık dilerim..

  85. Halit Altunterim 21/09/2011 at 14:40 #

    Allah rahmet eylesin, mekanları cennet, başınız sağ olsun. Geride kalanlara, size ve ailenize uzun sağlıklı huzurlu ömürler versin.

    Çok acı ve zor zamanlar. Sabırlar dilerim.

  86. Gülşah Altuğ 21/09/2011 at 14:41 #

    Başınız sağolsun, vefat eden yakınlarınıza Allah’tan rahmet sizlere sabır dilerim.

  87. Leyla'nın Kahve Dükkanı 21/09/2011 at 14:44 #

    Gözlerim dola dola okudum. İnsan sanki yaşıyor ! Allah hastalıkla boğuşan herkese yardım etsin. Hepimizin yakınlarında bir yerlerde mutlaka bu illetin bulaştığı birileri var. Allah kalanlara sabır versin. En yakın zamanda güzel haberlerinizi almak ümidiyle…

  88. lale 21/09/2011 at 14:47 #

    Tüylerim ürpererek okudum. Eminim bi çok kişi yazıyı okurken kendi yakınını kaybettiği anı ve o anki ruh halini hatırlamıştır.
    Başınız sağolsun. Allah size ve ailenize sabır versin.

  89. çükka 21/09/2011 at 15:27 #

    değerli kardeşim evvela başın saolsun vefat eden yakının için allahdan rahmet ve mağfiret ile muamele olunmasını niyaz ederim…Ve bizlerin hepimizin yaptığı bir hakikat vardır o da ölümü hiç hatırlamayacakmışcasına sanki bizim başımıza gelmeyecekmişcesine hareket etmemiz ve asıl yaşam tarz ve biçiminden ayratandan bihaber bir minval üzere yaşam sürmemizdir…Allah herkeze hepimize hidayet nasip etsin bencillk yapmak istemem ama özellikle bana

  90. Uygur Eyimoğlu 21/09/2011 at 15:35 #

    Hiçkimseye internetten başsağlığı dilememiştim ama sizi samimi ve temiz yürekli biri olarak hissettiğim için bu satırları yazmak istedim. Başınız sağolsun.
    Allah sabrınızı artırsın. Ölüm son değil başlangıçtır.

  91. HusmenDayi 21/09/2011 at 15:47 #

    Siz, babam dediğiniz kayınpederinizi pankreas kanseri denilen illet nedeniyle kaybetmişsiniz. Ben de babamı, evimizin direğini, aynı sebepten ötürü kaybettim. 1 ay sonra 3. yıldönümü olacak. Ona asla birşey olmaz, çünkü o bizim babamız dediğiniz adamın gözlerinizin önünde erimesinin ne demek olduğunu iyi bilirim.
    Umarım acısıyla yaşamayı öğrenebilirsiniz. Çünkü acı asla kaybolmuyor.
    Vefat edenlere Allah rahmet eylesin. Sevenlerine sabır ihsan eylesin…

  92. Erkan Tüfekçioğlu 21/09/2011 at 15:58 #

    serdar, başın sağ olsun, allah sabırlar versin. ard arda kayıplara gerçekten dayanması çok zor, bundan öte de denecek bir şey maalesef olmuyor ! :(

  93. Emre Akbaba 21/09/2011 at 16:14 #

    Başınız saolsun, Allah geride kalanlara uzun ömürler versin.

  94. Ahmet Kara 21/09/2011 at 16:22 #

    Başınız sağolsun, sabır diliyorum.

  95. Mustafa Çamaltı 21/09/2011 at 16:35 #

    Başınız sağolsun üstad, ALLAH geride kalan size ve ailenize sabırlar versin…

  96. Bijen Arslan 21/09/2011 at 17:00 #

    Allah size ve ailenize sabırlar ve uzun ömürler versin.. Bu tür acılar ne yazık ki yaşanmadan anlaşılması güç acılar.. Düşünmekten kaçınılsa da hepimizin er ya da geç yaşayacağı tarifi zor deneyimler..

    22 Eylülde annemi kaybedeli bir yıl oluyor.. Sapasağlamken, tatilde torunlarıyla olduğu mutlu anların birinde ani bir kalp krizi geçirdi ve yapılan müdehale sonrası yaklaşık 28 gün ağır komada kaldı.. O 28 gün kardeşlerim ve benim için 28 milyon yıl kadar uzun, acılı ve çok çaresizce bekleyişlerle geçti.. Üstelik iyileşme umudu olmadığı, yaşasa bile ancak bu biçimde bilinci kapalı kalacağı ve bunun yıllarca sürebileceği söylendi.. Annem için daha korkunç bir azap düşünemiyorum.. Çünkü hemşire idi ve en büyük korkusu hastane köşelerinde doktorların insafına kalmaktı.. İmanı yüksek bir insandı, dolayısıyla Allahın onu hastane ya da yıllarca bu biçimde kalsaydı bakımevi köşelerinden yanına aldığını düşünüyorum..

    Bu düşüncem yaşamayana tuhaf gelecektir belki ama insan hayatının biriciği olan ve ölümle pençeleşen o kişi “araf” halinden kurtulup, durumuna kendisi karar verebilse neyi dilerdi diye düşününce en doğrusunun böyle olduğunu çaresizce kabulleniyor..

    Yazınızda duygularınızı o kadar güzel anlatmışsınız ki ister istemez kendi yaşadıklarımı düşünerek ağladım.. Özellikle plan yapmanın anlamsızlığı, hayatı ertelememek gerektiği ve sıralı ölüm temennilerinize sonuna kadar katılıyorum..

    Allah kaybettiğimiz tüm sevdiklerimize gani gani rahmet etsin.. Tekrar başınız sağolsun..

  97. Arzu 21/09/2011 at 17:16 #

    Başınız sağolsun, okurken boğazım düğümlendi. Ailenize sabır dilerim.

  98. aykut 21/09/2011 at 17:17 #

    Babanız ve dayınıza Allahtan rahmet sizlere de baş sağlığı dilerim. Acınızı paylaşıyorum.

  99. Mustafa 21/09/2011 at 17:18 #

    Başınız sağolsın abi. Allah sabır versin.

  100. Emrah Öztürk 21/09/2011 at 17:51 #

    Başınız sağolsun. Allah sabır versin.

  101. gamze 21/09/2011 at 18:11 #

    Serdar Bey okurken benim bile boğazım düğüm düğüm oldu ki, bu yaşadıklarınız kim bilir size ne kadar acı çektirmiştir? Başınız sağ olsun, Allah daha büyük acılar yaşatmasın. Ama yazınızda belirtmişsiniz ya, hayatta plan yapmayın diye, gerçekten öyle malesef. Biz bazen ne kadar karışık olduğunu düşünsek de hayatın, aslında gayet basit ve tek gerçek şeye dayalı hayatlarımız.

    Tekrardan başsağlığı ve sabırlar diliyorum, saygılarımla..

  102. Dt Erdal 21/09/2011 at 18:16 #

    başın sağolsun abi. Allah sabır versin hepinize

  103. burak erdem 21/09/2011 at 18:27 #

    başınız sağolsun. acınızı paylaşıyorum.

  104. turgay 21/09/2011 at 18:28 #

    okurken ağlamamak için kendimi zor tuttum başınız sağolsun. Nur içinde yatsın.

  105. aziz 21/09/2011 at 18:35 #

    başın sağolsun abi..Allah sabırlar versin..
    umarım gittikleri yerde rahat ederler..

  106. Ziya KULLUK 21/09/2011 at 18:40 #

    Serdar bey başınız sağolsun. Yazınızı okuyunca benim de 4 sene önce yaşadığım acılarım tazelendi gözlerim doldu Allah sabır versin.

  107. omer faruk 21/09/2011 at 18:54 #

    Serdar abi, yemin olsun gozumden yas geldi. Allah rahmet eylesin. Sizlere de sabir versin

  108. Mehmet Sait Yağlı 21/09/2011 at 19:20 #

    Başınız sağolsun Serdar Bey, Allah ailenize ve size sabır versin.. :(

  109. Enes Gür 21/09/2011 at 19:20 #

    Başınız Sağolsun Allah Rahmet Eylesin Mekanı Cennet olsun

  110. Ömer 21/09/2011 at 19:21 #

    Allah sizlere sabırlar versin. Yazıyı okurken duygulanmamak elde değildi. :(

  111. Emir Alp 21/09/2011 at 19:56 #

    Başınız sağ olsun, gerçekten hayatın en acı gerçeği bu.

  112. Yaşar Tekeli 21/09/2011 at 20:05 #

    Söylenecek fazla şey yok ne yazık ki. Dokunaklı bir yazı olmuş. Gittiği yerde mutlu olmasını dilerim. Başınız sağolsun.

  113. Serkan Özçalık 21/09/2011 at 20:17 #

    Başınız sağolsun.

  114. Miraç SEYİS 21/09/2011 at 20:42 #

    Başınız Sağolsun.
    Allah sabır versin.

  115. Burak 21/09/2011 at 20:56 #

    Allah sabır versin. Bazen insan bundan daha fazlasını yapamıyor, keşke dememek en güzeli ama keşke size, ailenize ve yitirdiğiniz akrabalarınıza yardımım dokunabilseydi demekten alamıyorum kendimi. Allah sıralı ölüm versin dediğiniz gibi, adınıza üzüldüm fakat devam etmek gerekiyor. Allah rahmet eylesin.

  116. Başak Ölmea 21/09/2011 at 21:58 #

    Kanser… Duyanlar , “evlerden ırak olsun” der hemen. Çünkü; o hastalık bir eve girdimi herşey değişir, alt üst oluverir hayat! Annem kanser olduğunda 9 yaşındaydım… Aradan 18 sene geçti ve içimde hala o korku annem ya giderse… En azından sizin Babanız çok çekmemiş ve huzurlu bir şekilde sonsuzluğa ermiş.. Geride kalanlara sabırlar diliyorum.

  117. n.c. 21/09/2011 at 22:03 #

    Uzun yillar buyuklerle hasir nesir biri olup bir an onlari kaybettiginizde, Duyulan buyuk aci ve yokluklarinin ne demek oldugunu bilen biri olarak; Olenlere Allah dan rahmet, Size ve esinizede sabir dilerim.Bu sebeble de tum rahmetli olmuslara burdan Fatiha ve dua yolluyorum, Nur icinde yatsinlar.

  118. clementıne 21/09/2011 at 22:35 #

    basınız sagolsun ates dustugu yerı yakar ….

  119. Serkan 21/09/2011 at 22:41 #

    Allah sabır versin Serdar Abi.

  120. Tayfun Kurt 21/09/2011 at 22:43 #

    Başınız sağolsun. Allah sabır versin.

  121. Selim 21/09/2011 at 23:45 #

    Basin Sagolsun Abi.

  122. Sinan Kurmuş 21/09/2011 at 23:49 #

    Ailecek başınız sağolsun Serdar. Çok üzüldüm.

  123. Fatih Aşcı 21/09/2011 at 23:55 #

    Başınız sağolsun. Allah sabırlar versin.

  124. Uğur Okumuş 22/09/2011 at 00:03 #

    Başınız sağolsun , Allah sabır versin.

  125. Gamze Er Ö. 22/09/2011 at 00:24 #

    Size ve ailenize sabır ve güç dilerim.

  126. Emre Kıyak 22/09/2011 at 00:57 #

    allah sabırlar versin. başınız saolsun. dua ile …

  127. Ali Rıza Karaöz 22/09/2011 at 01:26 #

    Ağbi Allah sabır versin. Mekanları cennet olsun.

  128. neme lazım 22/09/2011 at 01:32 #

    Merhaba;
    Başınız Sağolsun,Mekanları Cennet Olsun.Şunu Belirtmek İsterimki :
    Her şeyin sonunun ölüm olduğu bu dünyada, yalnızca ölüm değer taşıyabilir ve Hiçbirşey size ait değildir,onlar sizinle birliktedir.Birşeyin size ait olabilmesi için onunda sizinle gelmesi gerekir.Ne Eşiniz,ne işiniz,ne arabanız,ne çocuklarınız nede takım elbiseniz ve yine ne de kefeniniz..onlar sizinle birlikteler,siz varsanız var bu gökyüzü,bu kuşlar,bu ağaçlar…siz yoksanız hiçbiri yok.Saygılar

  129. Yeşim Göken 22/09/2011 at 01:42 #

    Bir sürü şey geçirdim aklımdan yazmak için,hepsi de manasız geldi…Acınızı hissedebiliyorum…
    Rabbim dayanma gücü versin,eşinize ve tüm ailenize sabırlar diliyorum…

  130. serust 22/09/2011 at 02:09 #

    Başınız sağolsun. Biriciğim canım Annemi birkaç yıl önce göğüs kanserinden kaybettim. Şimdi ise Babamın mesane kanseri ile uğraşmaktayım. Kanserin artık K’sını dahi duyasım yok. Bu meretin de bir çaresi artık olmalı diye düşünüyorum. Plan konusunda size katılmamak mümkün değil. Günü birlik yaşamak da çok sağlıklı bir şey değil ama 35 sene sonra emekli olmak için debelenmek de mantık hatası gibi geliyor artık bana. Kimsenin evdeki hesabı çarşıya uymayacağı bu kadar aşikarken hele ki uzun vade de planlar yapmak stres ve yorucu bir hayattan başka insana bir şey sağlamıyor. Size ve sevdiklerinize tekrar sabır ve baş sağlığı diliyorum Serdar bey…

  131. Serdar Altın 22/09/2011 at 02:59 #

    Başınız sağolsun.

  132. Bilal 22/09/2011 at 03:02 #

    Yazınızın tamamını okudum.Hüzünlendim ve biraz da gerçeklerin farkına vardım.Hayat bizlere güzelliklerin,eşi benzeri bulunmayacak nimetleri vermiş.Lakin bunun yanında acıları,hayal kırıklıklarını ve üzüntüleri serpiştirmiş.Ben tam anlamıyla güzelliklerle dolu bir hayatı olan kimse görmedim.Her şeyi sahiplenecek gibi yaşıyoruz ama ölümün bir sonraki randevumuzdan belkide bir sonraki yemeğimizden daha yakın olduğunu unutuyoruz.Unutmamalıyız.!
    Önlemi olmayan ve ” Her canlı ölümü tadacaktır ” gibi bir ilahi kudretin varlığına, elimizde olanlardan daha fazla inanmalıyız.Doğum,ölüm,kaza vb. olaylar kaderdir.Sadece nasıl geleceği farklılık gösterir.Sizin başınıza gelen sadece biraz daha trajik yoksa 20 yaşındaki genç birinin sırf ” VATANİ GÖREV ” adı altında sınırlarda kör bir kurşunla öldürülüp hayatına son verilmesinden daha kötü değil..! Saygılar ve başınız sağ olsun…

  133. hakan g. 22/09/2011 at 04:14 #

    gece 4’te bu duygulu yazıyı okuduktan sonra, sabır dileklerimi paylaşmadan geçemedim. Allah rahmet etsin.

  134. eno23 22/09/2011 at 04:34 #

    abi basin sagolsun, Rabbim sana ve ailene sabir ve saglik versin insallah..

  135. sertunc 22/09/2011 at 09:15 #

    Başınız sağolsun Rabbim geride kalanlara Hayırlı ömür nasip etsin

  136. Kıvanç Görkem 22/09/2011 at 09:49 #

    Hocam allah sabır versin, zor bir sene dönem olmuş, inşallah sonrası aydınlık olur.

  137. Alemşah Öztürk 22/09/2011 at 10:02 #

    Başın saolsun dostum, gözlerim yaşlı okudum :(

  138. mete 22/09/2011 at 13:46 #

    Başınız sağolsun. Allah rahmet eylesin. Allahtan size sabır diliyorum.

  139. mucar 22/09/2011 at 13:55 #

    Başınız sağolsun Abi. Allah sabır versin. Mekanları Cennet olsun

  140. Mustafa Ertürk 22/09/2011 at 15:03 #

    başınız sağolsun okurken allahtan yanımda kimse yoktu ağlaya ağlaya okudum allah rahmet eylesin mekanları cennet olur işallah

  141. Berceste 22/09/2011 at 15:21 #

    Allah size ve geride kalan tum acili insanlara sabirlar versin.

    Ben de bu yazdiginiz son sozleri tami tamina 6 sene once ogrendim! 6 sene once 19 Eylulde canimin can’i babami, bu sene de ayni gunde dayimi kaybettim. Ayni hastalik, ayni tur, ayni gun! Koca iki cinar, gun gun gozumunuzun onunde nasil eridi onu gordum. Tum bu dunyadan gocen sevdiklerimiz nur icinde, huzurla yatsin ve Allah bize de aciyi, aci ile unutturmasin.

    Hani saglikli yasamdan bahsetmissiniz ya… Biz ne kadar saglikli yasamaya calisirsak calisalim, etrafimizda karsinojen o kadar cok sey var ki! Cep telefonlari, aktaricilar, yer dosemeleri, BPA’li alisveris fisleri, ictigimiz suyu koyduklari BPA’li damacanalar, GDO’lu nisastalar ve onlardan yapilan sekerler, yedigimiz ictigimiz, gozumuzun gordugu her yerde karsinojen var. Bizi olduruyorlar, biz ne kadar saglikli gorunsek de, ne zaman basimiza ne gelecegi belli degil…

  142. Burçin Soybaş 22/09/2011 at 16:43 #

    Başınız sağolsun. Çok üzüldüm. Allah, kalanlara uzun ve sağlıklı bir ömür versin..

  143. Nilgün Yürük 22/09/2011 at 18:29 #

    Başınız sağolsun. Sabır diliyorum.

  144. Köksal Pulurluoğlu(Mr.P) 22/09/2011 at 19:49 #

    Evlat başın sağ olsun demek adet olmuş ama ,Türk dilinde başka söyleyecek bir şey yok.Allah sabır versin….Hastaya da şifa……Selamlar.

  145. Serhat 22/09/2011 at 20:12 #

    Başınız sağolsun.

  146. dahi 22/09/2011 at 20:41 #

    Allah tahmet eylesin, mekanları cennet olsun..

  147. Ali Yasin Akalın 23/09/2011 at 01:08 #

    Başınız sağolsun, Allah rahmet eylesin, kalanlara sabır versin.

  148. Arif Çıplak 23/09/2011 at 01:37 #

    Serdar Abi başın sağolsun, Allah rahmet etsin..

  149. Ahmet Bozca 23/09/2011 at 08:48 #

    Size ve tüm şehit anne ve babalarına baş sağlığı ve sabır diliyorum.

    Hergün bir, iki gencimiz şehit oluyor ama sanki hiç kimse hiçbir şey yapmıyor gibi. Toplumumuz artık umursamaz oldu.

    Yazınızın son bölümünde ‘sıralı ölüm’ den bahsetmişsiniz. Bir sevdiğimiz büyüğümüz vefat edince bizden sonrakilerle kendimizi teselli etmeye çalışıyoruz.

    Ama kanımızdan kan, canımızdan can olan evlatlarımızın acısı hepsinden daha da acı.

  150. Sebnem Ergun 23/09/2011 at 09:09 #

    Serdar,
    beni tamamen dağıttın bu yazınla.. 10 yaşımda babamı kaybettim ve yazdıgın pek cok sey o kadar tanıdık ki bana…..

    Allah sabır versin Zeynep’e,sana ve tüm aline..
    Göçenlerin tümü ruhu huzur içinde olsun..
    Metanet diliyorum…

  151. feyza K 23/09/2011 at 13:50 #

    Yazdıklarınızı annemle birlikte okuduk, sevgili babamız şu an içeride (yan odada) mide kanseri ile mücadele ediyor. Son evre ve günleri sayılı. Çok benzer şeyler yaşıyoruz, acı ve çaresizliğin sözlük karşılığı haline geldik son 2 ayda. Ne gördüklerimizi ne de hissettiklerimizi unutmamız mümkün olmayacak fakat onların hatırasına en büyük saygının ‘hayatı ve kendini çok sevmek’ olduğunu düşünüyorum. Yüce Allah her nerde hasta ve yakını varsa yüklerini hafifletsin ve kimseleri böyle sınamasın çok zor.

    Başınız sağolsun.

  152. Nihal 23/09/2011 at 17:21 #

    güzel anılarınızın acınızı hafifletmesini dilerim…1,5 yıl önce ben de eşimi pankreas kanserinden kaybettim.Ameliyat,kemoterapi,alternatif tıp vs vs.. 16 ay mücadele,sıkıntı,acı,ağrı,üzüntü…bence babanız hızlı bir süreçten dolayı şanslı…eşim çok uzun süre acı çekti…53 yaşındaydı…hiç kimse böyle bir ölümü haketmiyor ama elden ne gelir…

  153. Hande 23/09/2011 at 17:24 #

    Ust uste acilar yasamis biri olarak oldukca metin anlatmissiniz. Her iki kaybiniz icin de hem sizin basiniz sag olsun, hem esinizin basi sag olsun. Allah sabirlar versin.

    Sevgiler,

    Hande

  154. Murat Ozkan 23/09/2011 at 20:11 #

    Tüm ailenize sabır diliyorum. Çok zor bir durum.

  155. asi_kardelen 23/09/2011 at 23:25 #

    Öncelikle başınız sağolsun..fakat yazınız yine topallıyor…gerek yazınızda , gerek ise yazının özü diyerek maddelediğiniz ayrıntılar içinde plan yapmamaya yönelik önerileriniz bana hiç inandırıcı gelmedi..bu öneriyi yaparken böyle davrandığını göstermeye çalışırken bir taraftada (defin işleminden hemen sonra) istanbula akşam gösterilecek program için yol alıyorsunuz..demem o ki zorunluluklar plan yapmamak mı oluyor, Türkiyede kaç insan plansız yaşayabiliyor, sorunlulukları bırakarak..eğer öyle olsaydı..ekonomik imkanları iyi olan siz defin işleminden hemen sonra istanbula dönüp yayına katılmazdınız…bu nedenle yazınız topal at misali yürümüş…zorunluklarada yaşamaya zaman kaldığında biz planı bırakıp elbette plansız yaşamaya başlayacaz…tekarardan başınız sağolsun…

  156. Oranos 24/09/2011 at 12:29 #

    Başınız Sağolsun.Allah Rahmet Eylesin.

    Allah Sabır Versin.

  157. Volkan 24/09/2011 at 12:35 #

    Rabbim vefat edenlere rahmet eylesin. Geride kalan eş dost akrabalarına da sabır versin.

  158. tosih 24/09/2011 at 12:44 #

    başın sağolsun. yaşamayan bilemez. asla unutulmaz ama yakın zamanda daha az hatırlar hale gelmen dileğiyle.

  159. Süleyman Tarık Şahin 24/09/2011 at 15:23 #

    Allah Rahmet Eylesin, sabır versin nur içinde yatsın, ailenize ve sizlere hayırlı uzun ömürler versin…

  160. Metin AKSU 24/09/2011 at 18:53 #

    Çok çok geçmiş olsun. Allah mekanlarını cennet eylesin.

  161. M. Ergün Işıldar 24/09/2011 at 23:55 #

    Başta eşiniz olmak üzere tüm yakınlarının başı sağolsun. Ölümün kendini sıkça hatırlattığı bu günlerde hayatın değerini yalın bir dille anlatmışsınız. Kaleminize sağlık.

  162. cenk tarhan 25/09/2011 at 02:46 #

    Serdar Bey,
    başınız sağ olsun. Yaşamın sonlu olduğu ve sevdiklerimizden er geç ayrılmak zorunda olduğumuz, kaçamayacağımız bir gerçek.
    Babanız için elinizden geleni yaptığınız, son anına kadar onu yalnız bırakmadığınız için, içiniz rahat olsun en azından. sizin gibi bir evlat yetiştirmiş olmanın huzuru ile bu dünyadan ayrılmış..
    selam ve saygılarımla..

  163. Çağdaş İNCİ 25/09/2011 at 15:05 #

    Serdar Bey başınız sağolsun, Allah babanıza rahmet eylesin. cennette huzur içinde olsun inşallah. Size va ailenize de sağlıklı ve mutlu uzun ömürler nasip etsin.

  164. betül 25/09/2011 at 17:30 #

    başınız sağolsun serdar abicim :(
    Allah rahmet eylesin.
    nur içinde vefat etmiş nur içinde yatsın.

  165. Ümit Baykara 25/09/2011 at 20:23 #

    Serdar bey, tam da aynı günlerde ben de babamı kaybettim ve aynı prosedürü yaşadım. Acınızı paylaşır ve geride kalan tüm sevdiklerinize uzun ömürler dilerim.

  166. Selcuk 26/09/2011 at 10:44 #

    Başınız sağolsun, Allah kalanlara uzun ömür versin.

  167. Hüdai Ekinci 26/09/2011 at 12:38 #

    Başınız sağolsun, Allah rahmet eylesin…

  168. Geçmiş Zaman Koleksiyoncusu 26/09/2011 at 13:49 #

    Allah’tan (celle celaluhu) geldik, Allah’a döneceğiz, dönüyoruz: Başınız sağolsun, ölümün soğukluğunu hisettirdiniz. Ayrıca Allah tez zamanda kolunuza şifa verir umarım.

  169. lyz 26/09/2011 at 14:20 #

    Öncelikle, Allah rahmet eylesin ve başınız sağolsun.

    Köy ve kasabada yaşasaydık her hafta 1-2 cenaze kalkar, bilmemkimin annesi ölmüş duydun mu, diye kulağımıza gelir, arada cenaze namazlarına katılır ve mezarlığa yolumuz düşerdi.

    Şehirlerde bir yakınımız (veya kendimiz) ölmedikçe mezarlıklara yolumuz düşmüyor ve ölüm sanki bu hayatın en büyük gerçeği değilmiş gibi yaşamaya alışıyoruz…

  170. efsa 26/09/2011 at 14:21 #

    Başınız sağ olsun.

    Allahtan rahmet diliyorum yakınlarınıza.

    Ve geride kalan herkese bol sabırlar..

  171. SlingoMOM 26/09/2011 at 14:46 #

    Başınız sağolsun :(

  172. Mustafa 26/09/2011 at 16:20 #

    Başınız sağolsun.

  173. Samet YILMAZ 26/09/2011 at 19:24 #

    Allah rahmet eylesin. Geride kalanlara allah sabır versin.

  174. ihsan 26/09/2011 at 20:32 #

    Allah rahmet eylesin. Mekanı cennet olur İnşallah.

  175. umut 27/09/2011 at 17:46 #

    başın sağolsun serdar abi. kanser ne illettir gerçekten insanın başına gelmeyince anlamıyor. babaannemizi 88 yılında kaybettik kanserden. ben daha o zamanlar 8 olduğumdan idrak edemedim. daha sonra amcamızı beyinde ur yüzünden kaybettik. aradan neredeyse 10 yıl geçti, kanseri unutmuştuk ama ilkokul öğretmeni annemin bir öğrencisinin bu illete tutulduğunu öğrendik, önce bir kere kurtuldu ama metastaz olmuş 8 yaşında bir çocuğu kaybettik, sanki kendi kardeşime bir şey oldu. yine yıllar geçti yine kanseri unuttuk dedik, abimin kayınpederi 2010’da kendini rahatsız hissediyor ve kendi arabayla hastaneye gidiyor ve bir hafta sonra akciğer kanserinden ötürü çoklu organ yetmezliğiyle hayatını kaybediyor. biz kanseri unutmak istiyoruz ama o kendini unutturmamak için her şeyi yapıyor. son olarak üniversiteden arkadaşımız, 1 eylül 2011’de rahatsızlanarak kendi başına hastaneye gidiyor, tetkiklerde kan değerleri abuk sabuk çıkınca lösemi olduğu anlaşılıyor ve hemen cerrahpaşa’ya yatırılıyor. 17 eylülde kaybettik kendisini. 82 doğumluydu 30 yaşında bile değildi. artık ne diyeceğimi bilemiyorum. ne olur unuttursun bu hastalık artık kendini. allah düşmanımın başına vermesin bu illeti. tekrar başınız sağolsun.

  176. YASİN BOZTEPE 27/09/2011 at 22:04 #

    başınız sağolsun…

  177. Ahmet Asatekin 28/09/2011 at 13:51 #

    Başınız sağolsun.

  178. Mustafa Alkan 28/09/2011 at 23:40 #

    Allah gani gani rahmet eylesin. Geride kalanlara sabir ve uzun omurler versin.

  179. Muhammed AYDIN 29/09/2011 at 05:23 #

    Başınız sağolsun serdar bey inan çok üzüldüm ve gözlerim doldu.. hemen kendi ailesi annesi babası gözlerinin önüne geliveriyor insanın. Allah babanıza rahmet eylesin. Mekanını cennet eylesin. Sizlerede sabır versin.

  180. Hüseyin Aksoy 29/09/2011 at 09:30 #

    Başınız sağolsun.

  181. Batu Tezyüksel 29/09/2011 at 13:24 #

    Başınız sağolsun. Size ve ailenize sabır ve sağlıklı yıllar dilerim.

  182. Serdar ÇALIŞKAN 29/09/2011 at 17:40 #

    Yazıyı okudum. Allah rahmet etsin. Hayatın hesabını verme düşüncesi..düşündürüyor günlerce beni.
    Yerin altında yerin üstünden daha çok insan var. Kalbini düzelten hayatını,ahiretini düzeltir.

  183. Ümit SARIHAN 30/09/2011 at 16:55 #

    Başınız saolsun.

  184. Burak Atky 03/10/2011 at 20:36 #

    Başın sağolsun abi ilk defa bugün gördüm, yaşadıklarını babaannemin vefatına çok benzettiğimden biraz olsun hissettim yaşadıklarını.Söyleyecek söz yok allah rahmet eylesin kalanlarada sabır ve uzun ömürler versin.

  185. Furkan Gökçe 07/10/2011 at 15:23 #

    Okurken gözlerimden akmaya çalışan yaşları durdurmak çok zor oldu. Zira babaannemi ve birçok tanıdığımı kanserden kaybettim. O kadar uzun zaman oldu ki, o kadar küçüktüm ki, yüzünü bile hayal meyal hatırlamama rağmen verdiği acı hala dayanılmaz. Allah tüm kanser hastalarına (ve diğerlerine) yardım etsin. Sizin ve yakınlarınızın başı sağolsun; Allah sabır versin.

  186. Salih Seçkin Sevinç 09/10/2011 at 15:04 #

    Başınız sağ olsun. Allah sabır versin. Yaşam enteresan, ölüm de enteresan. Nereden geliyor ve nereye gidiyoruz? Meçhul.

    Bunca hiçliğin içerisinde bu kadar “anlam”.

  187. Fuat Domaniç 10/10/2011 at 08:52 #

    Serdar Bey,
    Sevgili babanız gittiği yerde huzur bulsun, başınız sağolsun.
    Biz de geçen sene 4 aylık benzeri bir süreçte yaşlılıktan kaynaklanan sağlık sorunları sebebiyle babamızı kaybettik. Acınızı, sıkıntılarınızı -nispeten- daha iyi anlayabiliyorum.
    En istemediğimiz şey olan ölüm hayatın tüm karmaşası içerisinde gerçekleşmesi -kesin- olan tek şey… Bunun karşısında, acıya katlanmak dışında yapabilecegimiz bence en iyi şey hayatımızı bencilliğe kapılmadan sevdiklerimizle doya doya yaşamak ve bizim için tabiiki çok önemli olan hayatlarımızın ve ölümlerimizin varolduğumuz büyüleyici sonsuzluğa ait olduğunu unutmamaya çalışmak…
    Vecihi’yi ve sürücüsünün sarfetmesi gereken sonsuz mesaiyi cok ihmal etmeyin ; )

  188. Görkem Ünel 11/10/2011 at 15:46 #

    Merhaba Serdar Abi,
    Geç oldu biraz, başınız sağolsun. Eminim, bu yazınla ve hissettiklerinden ötürü sana müteşekkirdir.

    Saygılar

  189. Savas Avcu 12/10/2011 at 18:27 #

    Başınız sağolsun. Allah sabır versin. Yazınızı okuyunca çok üzüldüm. Benim de dedem bu kanser yüzünden öldü. Gerçekten dağ gibi adam eriyip gitti. İnna lillah ve inna ileyhi raciun..

  190. Faruk Bayram 14/10/2011 at 15:00 #

    Öncelikle başınız sağolsun. olayın manevi boyutu tahmin edilemeyecek kadar acı. buna birde sizin fiziksel durumunuz eklendiğinde fazlasıyla katlanarak büyüyen ve kaldırmanın cidden zor olduğu anlar acılar olmuş. yanlış anlaşılmasın ama okurken kendimi şanslı hissettim bir an. sıradan sıkıldığım bir günde okuduğum bu yazı sağlam bir ders oldu bana. şimdi ufakta olsa hayata nasıl bakmamız gerektiğini anlayabiliyorum.. tüm kalbimle tekrardan böyle sıkıntılı, acı ve üzün dolu günler yaşamamanızı diliyorum.

  191. Ahmet Bütün 16/10/2011 at 19:07 #

    Merhabalar,

    Ben de hayatimin onemli bir doneminde, 3 yil ara ile, kanser sebebi ile, once babami sonra da ablami kaybettim. Babam henuz 48’inde, ablam ise yalnizca 27’li yaslarindaydi. İkisininde hastane sureclerinde yanlarindaydim. Yasadiklarinizi anlayabiliyorum. Benim icin iyilestirilmesi guc yaralar birakan bir donemdi. Hala da izlerini tasirim…

  192. Gökhan 04/11/2011 at 14:58 #

    O ışıltısını kaybetmiş gözleri görmeye dayanamıyor insan. Ama babanızın ölünceki o mutlu ifadesini, “huzur içinde yattığını” görmenize sevindim. Bunun sebebinin sizin gibi bir aile sahip olması olduğunu düşünüyorum. Elinizden gelen herşeyi, hatta fazlasını yapmaya çalıştığınızı yazınızdan anlıyorum. Tabi sizin yaşadığınız o anı bilmiyorum yada sizinle aynı duygulara sahip olmam pek mümkün değil ama yazınız o kadar içten geldiki biraz olsun hissettim duygularınızı. Her ne kadar insanları ağlatsada üzsede ölüm hayatın bir parçası. Önemli olan hayatı iyi yaşamak iyi bir aileye ve arkadaşlara sahip olmaktır. Babanızın buna sahip olduğunu görmesinin ne büyük bir mutluluk olduğunu tahmin bile edemiyorum.

  193. Ş.Tayfun ERGÜN 08/11/2011 at 22:37 #

    Başınız sağolsun. Sizi çok iyi anlıyorum. Zira Babamı 19 ekim de, annemi de 24 ekimde (5 gün ara ile) kaybettim.

  194. Serdar Güntepe 10/11/2011 at 16:49 #

    biraz geç oldu sanırım ; başınız sağolsun.

  195. murat çınar 14/11/2011 at 03:57 #

    Babam öldükten sonra erkek oldum. Hani derler ya daha dünkü çocuksun, daha annenin koyduğu isimle duruyorsun diye. İşte gerçek ismini baban ölünce alıyorsun. Bir nehir gibi verimli ve dingin, bir okyanus kadar da görkemli olmak zorundasın. Ama sonuçta da bir insansın. Kainattaki en muhteşem, bazen de en çaresiz yaratık.
    Allah hepimizin yar ve yardımcısı olsun.
    Sevgi ve saygılar

  196. Yaşar Ahmet Bahar 06/12/2011 at 03:34 #

    Ağlamayaydım iyiydi .

  197. Kamil 26/02/2012 at 01:49 #

    İçerik olarak acıklı olsa da güzel bir yazı. Gecenin bu saatinde moral bozdu ama arada buna, o günleri hatırlamaya ihtiyacımız var.

  198. Zafer Ozcelik 30/08/2012 at 19:06 #

    Yeni ogreniyorum, cok zor gunler gecirmissiniz, basiniz sagolsun Serdar! Sana ve tum ailene sabirlar dilerim. Babanin ve dayinin mekanlari cennet olsun, nur icinde yatsinlar…

  199. zeynep 11/10/2012 at 17:19 #

    serdar bey basiniz sagolsun tarifi imkansiz acilardir ……Benim canim babam’da safra kesesi kanseriyle bogusuyor..Babam cok saglikli surekli yuruyus yapan yediklerine ictiklerine dikkat eden biriydi yazin yazlik sebze meyveleri kisin kislik meyve sebzeleri yerlerdi.disarda kanserojen diye pek yemek yemezlerdi.cok saglikli besleniyorlardi …hic bir zaman kilosu degismedi babamin herzaman ideal kilosundaydi bir gun karinagrisiyla acile gitmisler annemle tas var ameliyat olucak denmis ertesi gun kapali ameliyat oldu cikti babamizi aldik eve geldik cok iyiydi hizla iyilesiyordu 10 gun sonra patoloji sonucu gelmis doktor aradi duruim cok kotu dedi babaniz kanser cabuk yayilan kucuk hucreli kanser dedi dunyamiz basimiza yikildi o uzuntuyle 1 ayda 10 kilo verdim ne uyuyabildim ne yiyebildim babm her zaman bize hem baba hem abi hem sirdas hem arkadas oldu babami cok seviyorum babama kanser oldugunu hic soylemedik ve hala bilmiyor yuregimiz yaniyor cok uzuluyoruz yapilacak bisey yokdedi doktorlar kemoterapi aliyor safra kesesinden cikan urun iyi huylu oldugunu korunma amacli kemoterapi aldigini saniyor gunden gune gozumuzun onunde eriyor agrilari basladi kemo terapi ilaclari biraz agri yapiyormus diyoruz cok zor bu surecler….Allah kimseye vermesin….

  200. Emre 27/10/2012 at 05:30 #

    Serdar bey, anlattiklarinizin aynisini yasiyorum. Babam pankreas kanseri; icim alev alev yaniyor. Yemek yiyemiyor artik; su dahi icemiyor. Sadece rutin bir kontrol icin gittigimiz hastanede ogrendik ileri duzey pankreas kanseri oldugunu. Ne bir agri ne de bir belirti vardi. Bu surecleri nasil asacagiz; bilmiyorum. Sabir ve dua etmekten baska caremiz yok.

  201. hasret aktaş uslu 17/11/2012 at 21:15 #

    allah rahmet eylesın nur ıçınde yatsın anlattıklarınızı suan bızzat ben yasıyorum annem 15 gunde erıdı gıttı gozlerımızın onunde suan termel donemde ve yapabılecegımız hıcbırsey yok allah herkeze sabır kuvvet versın gercekten cok zor allah dert verıp derman arartmasın tekrar basınız sag olsun saygılar:(

  202. Merve Çelik JüJü 27/11/2012 at 05:04 #

    Allah Rahmet eylesin… Çok geç gördüm ve okudum yazınızı çok hüzünlendim,içime oturdu resmen tüm harfler.. Benimde abimin bir buçuk yaşındaki oğlu kanserle savaşıyor ve maalesef teşhis konulduğunda 4. evredeydi. Yaklaşık 8 aydır savaşıyor minik bebeğimiz ve kimse o kelimeyi duymak istemiyor… Sonunda ne olacak gerçekten hiç duymak istemiyorum ben.. Sadece içim acıyor o kadar işte… Allah hastalara şifa versin inşallah…
    Başınız sağolsun…

  203. Arda 30/11/2012 at 17:49 #

    Başınız sağolsun.

  204. filiz 01/12/2012 at 00:53 #

    başınız sağolsun…bizde annemin akciğer kanseri 4.evrede ve öğrendiğimizden beri 8ay geçti…enfazla 1yıl yaşar dedi doktorlarımız…şuan içerde yatak odasında iniltileri ile uyuyor….beyine de metastas yaptığı ve ışın almasının ardından aklı…bildikleri gelip gidiyor…henüz babamı kaybedeli 1yıl olmamışken bu durum….boşa koyduğumda dolmuyor…dolu da almıyor…gerçekten sadece yaşayan biliyor ve anlıyor…birgün içinde 4mevsim yaşıyoruz…para pul bazen çok şey ama bizim içinse hiçşey durumunda…aslında enbüyük dert çaresizlik!

  205. mustafa 26/12/2012 at 17:11 #

    Allah’ın izniyle çektiği acılar günahlarına kefaret olup,tertemiz bir biçimde Allah’ın huzuruna gitmiştir…Allah inşallah şehitlik mertebesine ulaşanlardan eylesin…

  206. Duygu 14/06/2013 at 16:31 #

    Tam da aynı duyguların içerisindeyken, yoğun bakım kapısında beklerken, acaba ne hissediyor diye düşünürken google’da yaptığım arama sonucunda gördüm yazınızı.. ve işin tesadüfüdür ki benim de içeride yatan şuan kayınpederim, babam… Beklemek mi zor, kalmak mı zor bilmiyorum Allah babanızın mekanını cennet etsin… Geride kalanlara sabır benim gibi bekleyenlere de dayanma gücü versin…

  207. Tuğçe 26/06/2013 at 10:23 #

    Başınız sağolsun.Mekanı cennet olsun.Diyecek birşey bulamıyorum çok zor bir durum.Çok sevdiğim arkadaşımın pankreas kanseri olduğunu dün öğrendim .O kadar içki içme dememe rağmen içti.Doktor en fazla 1 ile 6 ay arası ömrünün kaldığını söylemiş.Üzülmekten ve dua etmekten başka elimden birşey gelmiyor.

  208. Münir şahin 01/07/2013 at 15:51 #

    Allah rahmet eylesin, benzer bir durumun bende şafağındayım. Ne edeceğimi bilemez halde netten birşeyler öğrenmeye çalışıyorum. Kabızlık ve kilo kaybıyla gelen kolon kanserini geçtiğimiz Aralık ayında tespit ettik 21 aralıkta ameliyat ve devamında 22 gün hastanede yattı babam. ameliyattan bir ay sonrasında çekilen MR metastaz olğunu ameliyat sırasında da karaciğerde kitle gördüğünü doktor söylemişti. kitlenin yeri çok kötü bir noktada sektör 4 ve 8 arasında 30 cm kare civarında bir tümör, sonda 3 cm akcigerde ve 2 cm böbrekte. doktor ameliyatla kurtulma sansı binde bir diyordu karaciğerdekini çok kötü bir yerdeydi ve kemo terapi bir eziyetin adıydı 76 yaşındaki babam için duadan başka bir şey de kalmamıştı. ameliyat sonrası 5-6 ay iyiydi bir ay önce iyice kötüleşti. hep çabuk yorulduğunu söylüyordu doktorda bana karaciğeri işaret ediyordu. günden güne yatağa bağlı olmaya başladı. üç gün önce yanındaydım köyde, sürekli tuvalete kosturuyordu, kolon torbaya bağlıydı ama o hep makattan bir şey gelecek sanıyordu bazen bir sıvı geldiğin rahatladığını söylüyordu. tuvaletle yattığı oda arası en fazla 10 metre gidip gelesiye kendini zor yataga atıyor artık. Allah sabır versin, çekenlere çektirmesin, devasını versin, hasta sahibi olmak hasta olmak kadar zor iken hele birde yapacağınız bir şey yoksa, eliniz kolunuz bağlanmıssa.

  209. Gülşah 03/07/2013 at 18:42 #

    Az önce babama sarılıp yapma baba sakın bizi bırakma dirayetli ol nolur dedim ama gidiyor… belki son bir kaç gün belki daha da az…özafagus yani yemek borusu kanseri yani kanserin en beter en ağrılı türlerinden biri aylardır hastane kemoterapi radyoterapi….azaltmamak için çırpındığımız umudumuz tükendi bitti babamız yakışıklı komutanımız gidiyor yorgunum ağlayamıyorum birileri acımı duysun bir mucize göstersin istiyorum….

  210. Cihat Murat Yüksel 06/07/2013 at 08:49 #

    başınız sağolsun… belki acınızı haifletmeyecek ama yineden yazmadan geçemedim…

  211. meltem 08/08/2013 at 17:59 #

    Okuyorum ve ağlıyorum. Benzer bir durumu yaşıyoruz, farklı bir kanser ve daha uzun süren bir ızdırap… Allah benim babamı da huzura erdirsin inşallah… Dayanılacak bir acı değil…

  212. baki 16/08/2013 at 15:45 #

    ALLAH rahmet mekanını cennet eylesin şuan aynı sorunları yaşıyoruz 25.temmuz 2013 de ankara dışkapı yıldırım beyzıd e.a.hastanesi onkoloji servisinde halen yatırdık o doksan yüz kilo gelen babamız şimdi bir kuru kemik üzeri sadece deri örtülü bacak ve karın şiş ne yapacaığımızı bilemiyoruz ALLAH tan başka sığınacak bir kapı yok doktorlar iyileşmesinde sadece birer vesile doktorlar başka bir ilaç veriyoruz kemoterapiyi vermemiz hastayı kaybetmemiz olur diyorlar sürekli kusuyor içim ynıyor diyor şaşkın düşkün sabr ederek bekliyoruz.ALLAH imandan kurandan ayırmasın sizleri bizleri bütün inananları.

  213. rars 08/09/2013 at 22:23 #

    Allah sizlere sabir versin goz yaslari icnde enette ne aradigimi bilmeden bu sayfaya geldi m bes ay nce ak ciger kanserinrinden kaybettik cok zor annemle her gun eve grdimizde ancak polyanacilik oynuyoruz bir birimize cok zor suan duygulari i yasadiklarimi anlatamiyorum ama patlamak uzerer volkan gibiyim alla rahmet eylesin nur icin de yatsinlar

  214. murat 29/10/2013 at 20:20 #

    Aynı acıları yaşamak üzereyiz.Yaklaşık olarak 3.evre olduğu düşünülüyor.Ameliyattan önce 1-2 evre arası planlanmıştı.Okadar hızlı ilerliyorki,anlatmak mümkün değil.azönce ateşi çıktığı için hastaneye götürdüler.tıb uzmanlarının bize tek söylediği ömür biçmek.kimisi 1 yıl kimisi 5 yıl.ama ben realist biriyim ve onu 5 ay içinde kaybedeceğimizin farkındayım.Ölümü bilmek kolay da acı çektiğini bilmek ve ona yardımcı olamamak çok zor…

  215. İlknur 06/12/2013 at 00:29 #

    Basiniz sagolsun ayni seyleri su an kendi babam icin yasiyorum allah herseyin hayirlisini wersin insallah coook ama cooook zor

  216. özgür 05/03/2014 at 00:31 #

    karaciger kanseriyle ilgili bilgi ararken paylasımını gördüm ve okudum sen ne yasadıysan suan bende aynısını yasıyorum kardes dedem karaciger kanseri doktorlar yapacak bisey yok dedi gönderdiler eve ama gözümüzün önünde o acı cekmesi sızlamaları inlemeleri insanı mahvediyo biliyorum bikac günlük ömrü kaldı artık son günlerini yasıyo ama Allah kimseye böyle bi acı vermesin gözlerinin önünde bi insanın ölümünü izlemek insanı cok yaralıyo heleki elden bisey gelmeyince…

  217. nur 21/03/2014 at 06:53 #

    hemşireyim gidişatı bilen biriyim.babam da pank. ca,aralık 2013 de teşhis koyuldu 6.5 cm tümör var dokunamadı cerrahlar, çok hızlı ilerliyor ateş iştahszlık elimizi kolumuzu bağlıyor.çook halsiz bırakıyor babacığımı… ve bugun sabaha karşı sağ tarafı felç oldu.hastaneden gönderdiler eve.serum taktım uyuyor şimdi.zaten bu zamanlarını da hastanede heba etmek istemiyorum.onunla kalmak elini tutmak konuşmak sarılmak koklamak acılarını hafifletmek istiyorum.tüm aileyi bilgilendirmek moral vermek bana düşüyor.bu da çok zor çoook…hep güçlü olmak zorunda kalmak çok zor.Allah herkese sabır versin,hastası olanlara bol şifa versin Rabbim.

  218. Hamza seyrek 05/04/2014 at 11:21 #

    Basiniz sagolsun Allah sabir versin acini paylasiyorum cunku beninde annem mide kanseri ve ayni korkulari yasiyorum ama hazirlikliyim Allah yqrdim etsin tum hastalara

  219. 456123 04/07/2014 at 15:58 #

    BAŞINIZ SAĞOLSUN SANIRIM YAŞADIKLARINIZI ŞU AN EN İYİ ŞEKİLDE HİSSEDEBİLİRİM BABAMA 7 AY ÖNCE PANKREAS KANSERİ TEŞHİSİ KONDU WHİPPLE OPERASYONU GEÇİRDİ CERRAHİNİN EN BÜYÜK VE EN RİSKLİ ÖLÜMLE SONUÇLANABİLEN BİR AMELİYATI SORUNSUZ ATLATTI AMA SÜREÇ DEVAM EDİYORRDU RADYOTERAPİ ARDINDAN ZORLU GÜNLER KİLO KAYIPLARI VE KEMOTERAPİ SONRASINDA ÇEKİLEN PET SONUCUNDA KARACİĞERDE METASTAZ 5 AYRI NOKTADA YAŞADIKLARIM ANLATILABİLCEK BİR ACI DEĞİL GÜNDEN GÜNE ERİYİP GİTMESİ GÖZÜMÜNÜZN ÖNÜNDE ACI CEKMESİ TARİF EDİLEMEZ BİR ACI BU ZORLU SÜREÇ HALEN DEVAM EDİYOR ASLINDA YAŞAYABİLCEKLERİMİ ÇOK İYİ BİLİYORUM AMA KABULLENMEK HİÇ AMA HİÇ KOLAY DEĞİL BABAMDAN VAZGEÇMEK KAYBETMEK BUNU DÜŞÜNMEK ÇOK ACI Kİ HENÜZ 54 YAŞINDA BEN ONA DOYMADIM ODA BİZE ASLINDA NE DESEM NE YAZSAM NEYİ NASIL TARİF ETSEM DE BOŞ HAYAT ÇOK KISA SEVDİKLERİNİZİN KIYMETİNİ BİLİN KAYBEDİNCE ÇOK İYİ ANLIYORSUNUZ AMA FAYDA ETMİYOR…

  220. melek 06/07/2014 at 23:38 #

    basınız sagolsun bu ıllet hastalıga kurban verenlerden bırıde benım abımı kaybettım cok genc tı ve evlı bır kız cocugu sahıbıydı rahmetlı :( bugun cok samımı cok candan arkadasımın annesınınde pankereas kanserı oldugunu ogrendım :( rabbım yar ve yardımıcımız olsun ınsallah hayatın cok kısa ve acımasız oldugunu boyle zamanlarda anlamak cok uzucu :(

  221. seda özdemir 26/07/2014 at 12:05 #

    gerçekten zor bi durum .başınız sagolsun ….rabbimden gelene biz ne diyebiliriz);

  222. şebnem123456 29/07/2014 at 23:48 #

    bu yazdıklarınızın hepsını bende yasadım sız yazdıkca göz yaslarım aktı sadece ben deılmısım bunları yasayan benım babamıda bır yıl once kaybettık yurtdısında yasıyordu sabırla gelmesını beklerken hasta geldı cok solenecek bıse yok bu sinsi hastalıgın herhangı bır nedenıde yokmus allah kımsenın basına vermesın cok zorrrr:(

  223. ersan 06/08/2014 at 14:33 #

    başınız sağolsun….

  224. yavuz kaya 11/08/2014 at 21:25 #

    gerçekten basın sagolsun kardesım senı anlıya bılıyorum cunkı su anda ayn bela benım babam ın basında var uc ayda 35 kılo verdı doktorlar omur bıcıyo buda zoruma gıdıyo benım babam benım ıcın cok ozel hep arkadaş dost gıbıyız ama su anda caresızce gozumun onunde erıyıp gıdıyo, Bulsun artık sunun caresını bulsunşar artık bızden sonrakı nesıl kurtulsun artık bu kanser denen lletten allahım ınsallah bı caresını verıcektır. :(

  225. Mehmet Dinçbaş 31/08/2014 at 09:44 #

    Sizin namınızda tüm sevdiklerini kaybedenlere baş sağlığı diliyorum. Lütfen bu yazıyı okuyan herkes, kimya sektörleri tarafından zehirlenmeye son verin. Ürünlerin üzerinde yazan içerik bilgisi sorumluluk atmak içindir. Hangi zehirleri soluduğunuzun, yuttuğunuzun, deri emilimi ile bedene karışacağının açıklamasıdır. Kansere sebep olan kimyasal maddeleri kendimizden uzaklaştırmalıyız. Şampuan olarak daha iyisini elde edene kadar(zararsız), dalin kullanıyorum ve ılık su ile yıkanıyorum. Diş macunu olarak bal kullanıyorum. Temizlik ürünlerinin hepsini mom’s green kullanıyorum(ecocern sertifikalı). Cep telefonunu sadece gerektiğinde kullanıp üstümde taşımamaya çalışıyorum. Herşeyden mükemmel bir hassasiyetle kaçaçam ancak dünya korkunç bir şekilde kansorejenleşiyor. Yediğimiz gıdalar gdo, koruyucu vs kansorejen, bireysel temizlik ürünleri; diş macunları hele floride ,( sodium laurete fosfat da aynı topun kırmızı) fare zehiri, genel temizlik ürünleri aynı… Dışarıda yediğiniz yemeklerde kullanılan yağ, eviniz yanındaki baz istasyonu ve/yada trafo.. Trafikte soluduğunuz araçlardan çıkan yanan maddelerin partikül ve ağır metalleri….Kendi kendimize işkence: sigara denen kanser anası….

    Kendimiz için her zaman zaten öleceğiz hayatı planlamak niçin diyebilir, dik bir tavır sergiliyebiliriz hayata karşı ama bu sevdiklerimiz için mümkünmüdür. Onlarsız yaşamak… Bu nedenle mentalitemiz boşvermişlik olmamalı.

  226. feyyaz 11/09/2014 at 23:35 #

    Allahu teala hiç ölmeyecekmiş gibi bu dünya için her an ölecekmiş gibi ise ahiretimiz için çalışmamızı nasib eylsin rabbim mekanlarını cennet bahçelerinden bir bahce siz sevdiklerinede sabırlar versin nur icinde yatsınlar başınız sağolsun…

  227. samet2004 15/09/2014 at 19:22 #

    Aslında burdaki değerli yorumcuları okurken öncelik le serdar beye allah tan rahmet diliyorum yüce Rabbim sabır versin serdar bey şu anda bende akciğer kanseriyim hastalığı 3 ay oldu ses Kısikligyla ogrendim hastaneye gittiğim de aslinda sanki hiç hastalığı yakalandım şu an hastanede yatıyorum tabiki allah tan umut kesilmez derdide dermanida veren allah ama hastalık tan çok ağrılar inanin çok zor ben aslında hem size hemde burdaki değerli yorumculara şunu anlatacak istedim lütfen sevdiklerinizi üzmeyin SİGARA icmeyin herkese saygilar mutluay daştan

  228. 6243540 03/11/2014 at 01:13 #

    Once basınız saolsun sabır diliyorum çünkü çok yakında o sabri bana söylemek gereğinde kalicak insanlar benimde babama bu pankreas kanseri ve karaciğer gibi bütün organlarına yayıldığı yani metastas olduğunu 3 ay önce doktor söyledi ve o anı hayatta unutamam hastanedeki durumumu sonrasında eve mecburen gülerek gitmem gerektiği anneminde hasta oluşu diyemedim içim kan ağlarken babamın bana kızım pet sonucu ne deyişi yalanlar yalanlar.su an babam bitmiş durumda ağrılarını içine acıtıyor ama biz uzulmiyelim diye onu giyindirince yikadim da döktüğü göz yaşları her yanağını öpmek istediğimde benden önce davranması kalkması zor anda kaldırmaya gittiğimde anlayışı çok acı evet gözünün Feri kalmadı unutmaya başladı çok acı kelimelerin cümlelerin hayatın bitti dediği bu olsa gerek çok acı ALLAHIM yardım etsin sabır versin yazacak kelime yok her şey ALLAHDAN kısaca babam oluyor. Ve biz bakıyoruz ne doktorlar ne tıp bu hastalığa çare bulamadi.bir doktor söylemişti yazısında ölüme care bulununca bu hastalığa da bulunur diye Okadar ki illet bir hastalık.

  229. Ali Tutku 22/11/2014 at 00:33 #

    Aynı acıları şu an kardeşim, ben, üvey babam, anneannem, dedem, teyzelerim ve eşim annem için yaşıyoruz. Küçük hücreli akciğer kanseri (pankreastan sonra en beter 2. kanser türü) teşhisi koyulalı 13 ay oldu. Kaybediyoruz. Yoğun bakımda. Kaybedemiyoruz. Acı çekiyor mu bilmiyoruz. Bir şey söylemek istiyor mu bilmiyoruz. Hepimiz çok acı içindeyiz. Ama şükrediyoruz, Allah daha beterinden saklasın diyoruz. Ağlayamıyoruz. Çünkü içimizde ağlamayanlar var. O ağlamıyorsa benim hakkım değil diyoruz. Üzmeyelim, ağlamayalım diyor, göğsümüze oturan fili besleyip duruyoruz. O fil ağırlaşıyor, ağırlaşıyor… Kaybedemiyoruz. Annemin yüzünde huzur görmeyeli o kadar uzun zaman oldu ki. Annemin normal halini hatırlayamıyoruz. Boşluktayız… Teşhis konduğundan beri öksüz kalmış iki kardeşiz. Ama öksüz kalamamanın acısı içindeyiz. Kardeşim aşağıda. Az evvel dışarıya çıktık gülüştük gezdik sohbetler ettik. Ama adım gibi eminim ki o da ben gibi için için ağlıyor. 2 gün önce sizin bahsettiğiniz gibi feri gitmiş gözleri sabit bir noktaya bakıyordu. Gidiyor dedik… Huzura eriyor. Ödem atması için ilaç vermişler. Bugün gözleri eskisi gibi parlaktı. Beyazı bembeyaz, elası her zamanki elasıydı. Ama hala sabit bakıyordu ve sanki artık annem değildi. Dualar ettim. Öptüm. Gözlerinin yaşını sildim. Ağladım. Konuştum. Sohbet ettim. Açıklamalar yaptım. Bu yazıyı yazarken birçok şeyi tekrar yaşadım. Ama S. Kuzgunoğlu da yaşamış, biliyor. Bir kitap bile yazılabilir bu süreç ile alakalı. Acının herhangi bir aksesuarınız kadar size yakın bir materyal olduğu o kötü süreç…Allah herkese sabır versin. Huzur nasip eylesin inşallah…

  230. Izzet 29/05/2015 at 20:26 #

    Babanizin yerinde olsam herhalde şöyle söylemek isterdim:
    Kanser her zerreme yayılmış her doktor ayri ayri ömür biçiyor. Yolun sonundaki Ölüm denen Olgu’yu görüyorum artik. Çouklarima bakıp ; Neden bitirmiyorsunuz Can kolay çıkmıyor Kıvranmamı görmenizi istemiyorum….. Her gün Agır Agır ölüyorum neden buna bir son vermiyorsunuz.. Çocuklarimin yuzlerine bakıp onları tanıyamamak Dokunmak ama hissedememek sıkın bir mermi bitsin artikk…

  231. Nihat NAYİR 13/07/2015 at 03:05 #

    Bende eşimi 4 Haziranda kaybettim,aralık 2014 bir karın ağrısı ile başlayan süreçte doktorların en fazla 8-10 ay dedikleri olayı ,gözümün önünde eriyerek 4 Haziranda Cuma gecesi Hakka yürüdü. Rabbim mekanını cennet eylesin.Kanser bize de uzak olan ama duyduğumuzda içimizi titreten bir hastalıktı,en derinden yaşadım 3 çocuğumla birlikte Kaybettiklerimizin muhasebesini yapıyoruz.

  232. abc 06/01/2016 at 12:17 #

    Teyzemde mide kanseriydi ve biz tam 7 ay önce ögrendik 4. evredeydi kemoterapi tedavisi bile görmesini istemedi doktorlar ama teyzem ben iyileşemeyecekmiyim dediği için ailesi kemoterapi görmesini istedi ve zamanla iyi oldu kemoterapiden sonra 4 gün yatakda sonra ayaklanıyodu eskisi gibi 3 ay sonra hiç yatakdan kalkamaz oldu ve 24 aralık 2015 günü annemle babamın evlilik yıl dönümü anne yarımı kaybettik acısı çok taze ve insan öldüğünü kabullenemiyo sanki o halen evinde cocuklarıyla gibi ama zamanla o acı dahada büyüyo hiç eksilmiyo ve mide kanseri 38 yaşındada görülen bi hastalık herkes sağlığının kıymetini bilmeli.

  233. Nurgül 22/01/2016 at 17:58 #

    Benimde canım annem bundan ikibucuk yıl önce akciğer kanseri oldu bütün ailesi kanserden ölmüştü bizde onu kontrol amaçlı hastaneye götürdük ama o korkunç gerçekle kısa sürede karşılaştık .Hem de 3 evredeydik ve o amansız mücadele hiç bir şey eskisi gibi değildi artık aldığımız nefesi bile rahat alamıyorduk artık sanki bütün sevenleri ciğerlerinden rahatsızdı akciğerden ameliyat oldu sol akciğerini aldılar diyaframın bir kısmını sol taraftaki leflerin bir kısmını 4 ay evde yattı babamız çalışıyordu bizler evinizi çocuklarımızı bıraktık annemiz iyileşip yataktan çıkana kadar ona baktık ama artık eskisi gibi değildi canım annem yürürken zorlanıyor eğilince kalkamıyordu onu ameliyat eden doktor bize iki buçuk yılınız var kıymetini bilin dedi bizim canımız ciğerimiz annemiz evimizin nefesi neşesi düzeni ışığı herşeyi sadece iki buçuk yıl çok zor ama inanmadık bu allahmı dedikbu ne bilir bizim canımızın ömrünü dedik ama bir yandanda acabamı dedik kemoterapi denilen ilet tedavi süreci derken annem toparlandı ama bizim içimizde o kaybetme korkusu annemizi yazın alıp tatile gittik yine evlerimizi düzenlerimizi arkamızda bıraktık annemizle son tatilimiz dedik allah razı olsun eşlerimizde bizleri idare ettiler çok güzel bir yaz geçidin canım annemizle babamızda emekli oldu oda geldi yanımıza her sabah birlikte yürüyüşe çıktılar gece gündüz el ele benim babam annemi çok sevdi birgün kırmadı her zaman çok değer verdi çok güzel bir yaz tatili geçirdik ailecek herşey yolunda derken annenin sol kolu çok ağrımaya başladı annemi orda babam bırakıp doktoruna geldik kardeşimle hemen getirin bir kol emarı birde beyin emarı çekelim dedi annemi babam alıp geldi dilimleri çektirip tekrar yazlığa götürdü babam annemi hiç burada bekletmedi sanki bu hastalık burada kalırsa tekrar gelecek dedi aynı gün alıp götürdü benle kardeşim İstanbul da kaldık iki gün sonra tahlili almaya gittik 22 ağustos anlamın doğum günü annemizin başında 8 tane tümör olduğunu öğrendik o gün abimiz ablamız ve 3 kardeşiyle annemizin ölüm fermanı almış gibi feryat figan ağladık annemi babam getirdi ona damar tıkanıklığın varmış dedik aslında anlamıştı oda bize kıyamıyordu bilmiyormuş gibi davranıyordu ışın vermezsek 40 gün yaşa dedi doktorumuz hemen kabul ettik ışın verdiler şimdi ocak 22 ve yeniden annem çok kötü artık bilinçsizce konuşuyor ölmüş ablalarının yanında oturduğunu söylüyor söylediğimiz hiç bir şeyi anlamıyor 6 aydır verdiğimiz savaşı kaybediyoruz aslında iki buçuk yılık savaşımızı .Annemiz bize bakarken sanki vedalaşıyor çok zor bütün yavruları dağıldı bu acı hepimizi perişan etti artık evlerimize gitmiyoruz gidersek bizi bırakıp gidecek sanıyoruz ama biliyorumki başından bir saniye bile ayrılmadan bile elini sıkı sıkı tutsak bile annemiz bizi çok yakında bırakıp gidecek çok büyük bir acı dilerim allah bize ve bizim gibi sevdiklerinden sonsuzadek ayrıllacakların yar ve yardımcısı olsun

  234. zeynep 14/02/2016 at 12:38 #

    Hislerimi okudum desem yeridir
    Annemi süresini bilemedigim bir vakitte bu lanet kanserden kaybedecegim.
    Bir kız çocuğu kendisi de bir anne olsa dahi, annesinin öleceğine nasil inanır ben hala inanamiyorum. Doktorlara kulağımı tıkasam annem iyi olacak diyorum, olmuyor.
    Başınız sağ olsun.

  235. Can 21/02/2016 at 22:48 #

    Su an bunlari okuyor musun bilmiyorum ama ayni aciyi bir yil once annemi kaybederken hissetmistim. Kapidan ayakta cikan ve lutfen iki ayda bitsin diyen bir kadin icin. Bu olaylardan bir hafta once kilometrelerce yuruyen, her daim guler yuzlu olan biri icin.Bizim hikayemiz iki ayda bitti ve doktorlarin dedigi tek sey onu cok yormadik demekti. Biri annenizin bir gunde 15 kilo veri diger 20 kilo alacagini soyle inanmazsiniz ya da ten renginin 2 saat icerisinde beyazdan yesile donecegini soylese inanmazsiniz ama bazi olaylar maalesef oluyor. Boyle bir olayi buradaki insanlarla paylastigin icin tesekkur ederim. Maalesef pankreas kanseri gelismis kemoterapilerle bile %94 oraninda olumculken turkiyede tavaninin alcisi dokulen hastanelerimizde hastalara bir sans birakmiyor. Insanlar yollari suslemek konserlere gitmek yerine hastanelerimize biraz yardim etseler daha iyi olacak. Oraya gidip kalmadan bunu kimse anlayamaz. 10 yil okumus hekimlerimizi oralarda harciyoruz. Boyle giderse en basit mudahelerde bile enfeksiyonlarin onunu alamayiz. 5 dakikalik bir parasentezde bile enfeksiyon kapiyor hastalarimiz lutfen biraz bilinclenelim.

  236. Ali emrah indibi 01/03/2016 at 03:58 #

    Sozun bittigi yer taktiri ilahi ALLAH sabir versin geride kalanlara bizim babamiz evimizin diregi ailemizin reisi kisacasi var olus sebebimiz babamiz suanda illet demiyelim ALLAHin vermis oldugu hastalik KANSER ile mucadele veriyor 4.ve son evrede bugun annem ayaklarini ov oglum dedi ovamadim bakamadim o kocaman davul gibi sismis ayaklarina dokunuyorum etleri sanki su dolu balon gibi olmus sekilde ALLAH yardimcisi olsun nerde varsa zor bir durum bizler bakarak aci cekiyoruz kimbilir kendileri nasil aci cekiyor ama inaniyoruzki amansiz hastalikdan vefat edenlerin mertebesi yuksek mertebedir bu bizi rahatkatiyor 3gunluk yalan dunyada ALLAH cc bu hastalikda kullarina töğbe sansi ve zamani veriyor ki kulum beni hatirlasin son zamanlarinda af dilesin bu firsati degerlendirenlere ne mutlu beni, babam her GUN her dk af diliyor RABBINDEN ALLAH kabul eder INSALLAH gunahlarini BAGISLAR kimseyi kimseye muhtac etmeden verdigi emaneti imanli bir sekilde geri almayi nasip etsi ALLAH geride kalanlara sabir ve ders almayi nasip etsin HER CANLI ÖLÜMÜ TADACAKTIR SONRA BIZE DONDURULECEKSINIZ AYETI KERIMESI HER NEFIS OLUMU TADACAKTIR AYETI dunyanin nekadar kisa ve bos oldugunu anlatiyor bu yalan dunyadan imanli ayrilanlardan eyle bizi ALLAHIM

  237. Sibel 28/03/2016 at 19:21 #

    Teyzem akciger kanseri kemoterapi tedavisinde ne kadar yaşar acaba ?

  238. tosun paşa 30/04/2016 at 20:00 #

    umarim benimde yorumlarimi okursunuz bende babami kaybettim ; arkadasiydim muaviniydim dert ortagi garsonu yoldasiydim babam lenfoma hastasiydi izmirde kemoterapi gordu bizi hep doktorlar aldatti ? para icinmiydi hersey kemoterapi gormezse ölür dediler.. eee babam kemoterapi almadan once cok saglikliydi aldiktan sonra fenalasti bunu doktorla paylastik olucak dedi yan etkisi dedi belkide basindan saldi tek derdi docentlik ucretini almak ve ilaclari yazmakti lanet olsun bu kansere lanet olsun bu kemoterapiye insanlari kandiriyorsunuz ve nitekim vucutu kaldirmadi solunum yetmezligine bagli kalp durmasi bilmiyorum isyanda etmek istemiyorum neden biz de diyemiyorim sabir diyorum herkez akil veriyor aglama diyor neden aglamiyayim ki cok ozluyorum senib1 hafta oldu acim cok taze ama ben hala kanserin yenilenebilir bir hastalik olduguna inanmiyorum

  239. çiğdem 25/06/2016 at 13:21 #

    Ateş düştüğü yeri yakıyor dedikleri tam da bu..Ölümün bu kadar yakınımızda olduğunu bilmiyordum.Hayatta en çok sevdiğinle geliyorsa bir de.Bende babamı bu illet yüzünden kaybettim. Boyun fıtığı ameliyatı oldu ve sonuçlarını beklerken gün gün eridi kollarımda aklımıza dahi gelmedi illet.Gizli akciğer kanseri olduğunu son evresinde söylediler.Artık yapıcak bişeyimiz kalmamıştı.Ogün o hastaneyi o doktorların başına yıkmak istedim.Gün gün eriyişini izleyerek kaybettim canımı.O gittiğinden beri hayat durdu zaman durdu.Yüreğine ilmek ilmek işliyosun hergün onsuzluğu.Bir de hayat vuruyor her seferinde yüzüne babasızlığını.Yolda ne zaman baba kız görsem kıskanırım..Rabbim hepsinin mekanı cennet etsin.

  240. Büşra 25/07/2016 at 00:46 #

    Merhaba arkadaşlar .Bugün gördüklerimin acısını nasıl anlatımın bilmem ama şunu bilin umudunuzu kesmeyin arkadaşlar teyzem pankreas kanseri olduğnu ögrendimiz gün beynimden vurulmusa döndüm insanın kalbinin dört parmak altında hissettiği acı hiçbir zaman geçmiyor bahsederken konuşamamak kahrolmak çok acı .Eğer bu sitedeyseniz arkadaşlar hasta olan yakınımızda umudunuzu kestigniz içindir ama öyleyse çok yanlış yerdesiniz 2 hafta önce buradaki tüm yorumları okiudum ve kendimi teyzenin öleceğine hazirladim ne kadar utanç vericiymis meğer Rabbim umudu kesmiyor en son yanına gittigmde almadılar 17 yasinda bir kızım ve sadece dlegim son kez teyzemin sesini duymak ve gözlerine bakmakdi 4.evreyi geçiriyordu hasata yakinlari gelsin yarına çıkmaz demişler bu sözü duymak kalbinizin altındaki acıyı her zaman hissettirir neyse girdim içeri teyzeme son kez dokundugmu hissedercesine onunla konuştum bunun acisi sayılmaz bir şey sonra gözlerini acti tabi gözler gormiyor bilinç kapalı ben 17 yasinda bir kız olarak bunları bile bile teyzeme uyan dedim sabah haber geldi tedaviye yanit var 1 hafta içinde Rabbime şükür bilincinde yerine geldi gozleride görüyor sağlığında iyi tuvalete bile gidiyor tabi bu hafta içinde annemin geldiklerini anlatamam ama benim sabaha kadar uyyamadigimi hergece ağlayıp sabaha gozleriin şişmesine alistigmi nefes almak da nasıl zorlandigmi bahsedebilirim bunlar hiçbir şey arkadaşlar benden bahsetmek çok yanlış ama teyzemin acısını dusunemiyorum komaya girdiğinde ölür seçimlerindeki acıyı hissetmesi ve ona nolur ölme bi kere goruyum barı diye yalvarislarimi hissetmesinddki acıyı ben nasıl anlatyim daha ve teyzem hayata döndü derken eşinin vefatı bizi üzen başka bir şey oldu arkadaşlar umudunuzu kesmeyin benim teyzem komadan cikdi ve dua edin ve hissesini hissettirin Allah büyük yaşadıklarımızi görüyor ve Rabbime şükür teyzem çok iyi onu ziyarete gittim saçları kesilmiş bıyıkları bile uzamış ama o bu haliyle dünyanın en güzel teyzesi ve canımı acıtan neydi bilyor musunuz hala gozlerime ben yaşamak istiyorum der gibi bakmasi bakın bunu Tarif edemem arkadaşlar uzun saçlı merhametli vicdanli bir kadının simsiyah vücudunu saçları olmayışı ve en acitanda yaşama isteğinin olmasi çok acı arkadaşlar Rabbim herkes e acil şifalar versin ve umudunuzu kesmeyin çünkü en büyük ilaç o hissedini ve hisseddirin sevgi ve minnetle

  241. Arif Ümit 12/11/2016 at 19:05 #

    Benim babamda pankreas kanseri ve 4 evrede ne yapıcam bilmiyorum babam ağrıdan kıvranıyor herşey bitti galiba Allah kimsenin başına vermesin kimseye ölüm acısı çektirtmez inşallah diyicemde bizde birgün ölücez ama babam Canımdı benim be

  242. HURİ ÖZGENÇ 21/11/2016 at 11:38 #

    Serdar Bey, babanıza ve dayınıza Allah rahmet eylesin… Bu vesile ile yorumları okuyan herkesin diğer aleme göç etmiş tüm yakınlarını Allah mağfiret eylesin…Çok zor bir acı…Tarifsiz bir boşluk…Canımın içi anneme veda edeli henüz 17 gün oldu…Aklımdan hiç çıkmıyor…Anmadığım bir gün bile olmadı…55 yaşında ve çok ani gitti…ÖLÜM, ibret alınacak şeylerin başında geliyor…DUA, hem bizim için hem onlar için faydalı…İçimde kopan fırtınalar var, daha fazla diyecek bir şey bulamıyorum…Allah Sabırlar versin hepimize…

Trackbacks/Pingbacks

  1. “Çocuklarım kim olduğumu bilsin istedim.” | M. Serdar Kuzuloğlu - 09/10/2011

    […] safhasını aktaran güzel bir derleme. Daha birkaç hafta önce kayınpederimi aynı hastalığa kurban verdiğim için ayrı bir dikkatle okudum.En çok ilgimi çeken, hayatını kendi ağzından aktaracak yazar […]

  2. Sosyal Medya programına dair ara güncelleme | M. Serdar Kuzuloğlu - 02/04/2012

    […] yayına çıkmak kolay değildi. (31 Aralık 2011 ne gününe geldi hatırlayan var mı?) Hele babamı toprağa verdiğim günün gecesi ekrana çıkıp (en zorlu iki konukla) insanları eğlendirmek sahiden zordu. Ya da hayatımı […]

  3. "Çocuklarım kim olduğumu bilsin istedim." - M. Serdar Kuzuloğlu - 17/11/2013

    […] Anavatanındaki törensel anmalara bakıp gazeteleri karıştırırken The New York Times’ta son günlerini anlatan bir makale dikkatimi çekti. Jobs’un yıllar boyu süren kanserle mücadelesinin son safhasını aktaran bu derlemeyi ayrı bir ilgiyli okudum. Zira daha birkaç hafta önce kayınpederimi aynı hastalığa kurban vermiştim. […]

  4. Çocuklar öldürülmesin - M. Serdar Kuzuloğlu - 13/03/2014

    […] Zeynep’in ölüm kavramına anlam veremediğim, hatta takıntıya diyebileceğim bir ilgisi var. Tam olarak ne olduğunu anlayabildi mi bilemiyorum. Ama kısacık hayatında ölümüne üzüldüğü iki kişi var: doğumundan önce kaybettiğimiz Barış Manço ve 4 yıl önce kaybettiği dedesi. […]

  5. Haftanın Özeti: 26 - Dünya Halleri - 23/02/2016

    […] Sanford-Burnham Tıp Araştırmaları Enstitüsü’nde pankreas kanseri üzerinde çalışan bir grup E47 protein molekülüyle kanser hücrelerini durdurup tekrar eski haline çevirmeyi  başardıklarını açıkladı. Bir diğer gelişmenin meme kanserinde yaşandığını da belirtmiş olalım. Kanser tedavisinde mutlu sona az kaldığı söyleniyor. (Kanserin nasıl bir illet olduğunu gayet iyi bilirim.). […]

Bu yazıyı tamamlayacak katkılarınızı beklerim