Kulağa ve akla gayet makul, mantıklı ve basit gelen demokrasi kuramını böylesine zorlaştıran nedir? Kolektif zeka, kitlelerin bilgeliği, insanlığın ortak tecrübesi gibi ulvi kavramlar neden siyasette hiçbir anlam ifade etmiyor? Yoksa o kabullerimizin de hepsi aynen “ideal demokrasi” gibi bir ütopyadan mı ibaret?

Demokrasi dünya genelinde tarihinin belki de en büyük krizinin sancılarını yaşıyor. Haddini Aşan Yaşam Rehberi’nin bu bölümü Dücane Cündioğlu’nun sözleriyle bitiyor:

İyiler çoğunlukla kaybeder, ama iyilik daima kazanır.