Ekranlardan birbirimizi dikizleyip duruyoruz. Mutluluklarımızı yarıştırıyor, başarılarımızı kapıştırıyoruz. Bu küresel röntgencilik çağının ateşi bazı hisleri haddinden fazla harlıyor.

İzlenimlerimize, gözlemlerimize, algılarımıza ve onlar sayesinde oluşan fikirlerimize haddinden fazla güveniyor olabilir miyiz? Onlara olmadık anlamlar yükleme ihtimalimiz var mı?

Sorular ve yanıtları bize kendi içimizdeki çelişkileri, doğru bildiğimiz yanlışları gösteriyor ve bizi daha derin düşünmeye itiyor.

“Kendin gibi olmak” ya da bir başka deyişle “özgün bir kimlik inşa etmek” kimilerinin iddia ettiği gibi varlık, sosyal statü ya da eğitim ile dahi mümkün olamayabiliyor.

Bizi fikirlerimize, inançlarımıza bu kadar sıkı sıkıya bağlayan ne? Sağlıklı mı? Ya da mantıklı mı? Bu durum kaçınılmaz mı? Bunun bir orta yolu yok mudur?

Münazara yapmak isterken münakaşa ediyoruz. Ya da biraz daha gerçekçi yaklaşacak olursak; münakaşa ediyoruz fakat asıl ihtiyacımız münazara. İyi de nasıl?